Θέατρο Info.gr . Τα πάντα για το θέατρο.

Cascando

Samuel Beckett

Cascando ονομάζεται το θεατρικό έργο που έγραψε ο Samuel Beckett [Foxrock, Dublin, Ireland, 13 - 4-1906 – Paris, France, 22 -12 -1989] στην γαλλική  γλώσσα τον Δεκέμβριο του 1961 με τον υπότιτλο "Επινόηση ραδιοφωνική για την φωνή και την μουσική". Ο  Ρουμανογάλλος Marcel Μihalovici[Βουκουρέστι, Ρουμανία, 22-10-1898 - Παρίσι, Γαλλία, 12-8-1985] μάλιστα συνέθεσε την μουσική του εν λόγω έργου. Μεταδόθηκε για πρώτη φορά στην Γαλλία στις 13 Οκτωβρίου του 1963 με τον Roger Blin[Neilly-sur –seine, France, 22-3-1907 - Evecquemont, France, 21-1-1984] ως Oμιλητή  και τον Jean Martin [Παρίσι, Γαλλία, 6-3-1922- Παρίσι, Γαλλία, 2-2-2009]ως Φωνή. Ακούστηκε για πρώτη φορά  στο ραδιόφωνο της Αγγλίας απ’ το Τρίτο Πρόγραμμα του BBC στις 6 Οκτωβρίου 1964 με τον Denys Hawthorne στον ρόλο του  Ομιλητή και τον Patrick Magee [Armagh, Northern Ireland, 31-3-1922 -London, England, 14-8-1982] στον ρόλο της  Φωνής.
Το έργο αρχικώς ήταν να ονομασθεί Calando,ένας μουσικός όρος που σημαίνει "φθίνων στον τόνο"[ισοδύναμος με τους όρους "Diminuendo" και "Decrescendo"] αλλά ο Μπέκετ άλλαξε τον τίτλο όταν οι υπηρεσιακοί λειτουργοί  του ORTF [Radio Diffusion Television Francaise]του υπεγράμμισαν  πως η λέξη "calendos" προερχόταν απ’ την σλάνγκ γλώσσα που σήμαινε τυρί στα γαλλικά. Ο όρος "cascando" έχει να κάνει με την μείωση της έντασης του ήχου και την  επιβράδυνση του ρυθμού.     
Cascando είναι επίσης και ο τίτλος ενός ποιήματος που έγραψε ο Μπέκετ το 1936.

ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ


Ο Μπέκετ έγραψε το μέρος για τον Ομιλητή, εισάγοντας τα τμήματα για την Φωνή και την Μουσική πριν ολοκληρώσει το τμήμα για την Φωνή. Η μουσική τότε συνετέθηκε ξεχωριστά απ’ τον Marcel Mihalovici ο οποίος εκείνον τον καιρό είχε το κείμενο ως οδηγό και μόνον τότε έγινε ο συνδυασμός και η παραγωγή των τριών  τμημάτων στο στούντιο απ’ τον καλλιτέχνη.
Η διάρκεια των ατομικών παρεμβολών για την Φωνή και την Μουσική που επικοινωνούν μεταξύ τους έχει σχεδιασθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε όταν η Φωνή ομιλεί για δέκα λεπτά η Μουσική να έχει διάρκεια για το ίδιο χρονικό διάστημα. Επιπλέον όταν η Φωνή επαναλαμβάνει την προειρημένη αφήγηση η Μουσική παίζει μια αμυδρώς διαφορετική  επανάληψη της προηγούμενης φράσης. Στο τέλος του έργου υπάρχει ένα μουσικό κρεσέντο και μια  βαθμιαία μείωση της έντασης του ήχου που απαντάται στην σύνθεση  της ανυπομονησίας, στην τεκμηρίωση της φωνής, της εξέλιξης του πρωταγωνιστή προς την  κατεύθυνση του σκοπού του και στην μεγάλη επιθυμία να κλείσει την ιστορία δίνοντας ένα τέλος σ’ όλες τις ιστορίες.
H Φωνή αποτελείται από δύο νήματα ιστορίας: την ιστορία σχετικώς με τον Woburn και την προσωπική του ανάγκη να τελειώσει την ιστορία. Η Μουσική ποτέ δεν συνοδεύει την ιστορία από μόνη της παρά μόνον στα τμήματα εκείνα του κειμένου που η Φωνή διέπεται από αυτοαναφορικότητα. Σε κάθε περίπτωση όταν η Μουσική συνοδεύει την ιστορία του Woburn αντανακλά αυτό που μόλις έχει ειπωθεί, εξάγει την  συναισθηματική συνισταμένη απ’ αυτό και το  παρουσιάζει στην απομόνωση. Μοιάζει σαν ο Ομιλητής να έχει μόλις τελειώσει την ανάγνωση του κειμένου που η φωνή έχει γράψει και αυτή να ’ναι η συναισθηματική του ανταπόκριση σ’ αυτό.
Στο αρχικό γαλλικό λιμπρέτο - όπως καλεί ο Vivian Μercier [Clara, County Offaly, Ireland, 1919-1989]το εν λόγω κείμενο - υπάρχουν μόνον δύο μουσικές σκηνοθετικές οδηγίες: να ’ναι σύντομο και  αφυπνιστικό. Ο Μercier μάλιστα χαρακτηρίζει το εν λόγω έργο ως ένα "καινό είδος αδιόρατης όπερας".
O Klaus Ziliacus Mihalovici έκανε μάλιστα ξεκάθαρο το γεγονός πως θεωρούσε την Μουσική ως έναν απ’ τους τρεις χαρακτήρες που μερικές φορές παρεμβάλλεται από μόνος του, μερικές φορές μαζί με τον αφηγητή χωρίς όμως να τον συνοδεύει πάντοτε. Ο Ruby Cohn υποστηρίζει πως λειτουργεί ως μουσική στο background.
O Beckett αναφερόμενος στον δρόμο κάνει χρήση της λέξεως "boreen"
που είναι ιρλανδικός όρος για τον στενό, ανώμαλο και αγροτικό δρόμο ή και για τον στενό αστικό δρόμο με μια λωρίδα από γρασίδι που διατρέχει την μέση του, όπως υπάρχει στο St Mobni Boithrin, στο Glashevin του Δουβλίνο και μ’ αυτόν τον τρόπο δίνει έναν τοπικό προσδιορισμό για την ιστορία του: διαδραματίζεται στην Ιρλανδία.
Ο Ομιλητής κατά την γνώμη μου εκπροσωπεί την δυνατότητα του ανθρώπου να μετουσιώνει την σκέψη σε γλωσσική διατύπωση. Η Φωνή λειτουργεί  είτε ως η εσωτερική σκέψη του Ομιλητή που εξωτερικεύεται σε λόγο,  είτε ως η εξωτερικευμένη σκέψη κάποιου τρίτου προσώπου που παρατηρεί τα τεκταινόμενα απ’ την οπτική και ουδέτερη γωνία ενός ψυχρού, αντικειμενικού παρατηρητή και ο οποίος όμως θα επιθυμούσε  να έχει επίδραση σ’ αυτά. Η Μουσική δεν είναι τίποτε άλλο απ’ τον κύριο πρεσβευτή των  επιτευγμάτων  του πολιτισμού του ανθρώπου που τον διαφοροποιεί απ’ τα είδη του ζωικού βασιλείου, όπως εξάλλου συμβαίνει και με  το χάρισμα της ομιλίας.
Συνήθως η Μουσική συνοδεύεται από λόγο σε μέτρο και ρυθμό.

ΣΥΝΟΨΗ


Το έργο ξεκινάει με μια συνήθη  θεματική που απασχόλησε τον Μπέκετ: να θέσει ένα τέλος στην γλώσσα. Η Φωνή εναλλάσσεται ανάμεσα στην ομιλία σχετικώς με την τέχνη της αφήγησης ή την ανάγκη η Ιστορία να θέσει ένα τέλος σ’ όλες τις ιστορίες και διηγούμενη, ελπίζοντας πως θα είναι η τελική ιστορία. Το σχήμα της αφήγησης από μόνο του είναι ενδεικτικό του νου στην διαδικασία της διαστροφής προς μια κλειστή πάροδο.
Η περσόνα έχει διχασθεί. Η Φωνή γνωρίζει πως η ταυτότητά  του έχει στενή σχέση με την φανταστική πλοκή αφήγησης και πως είναι δική του η πρόσκληση του να βρει τον εαυτό του. Γιατί οι λέξεις και η μουσική;  Ίσως για να δοθεί μια έμφαση στα όρια των λέξεων η οποία υπήρξε  μια μακροπρόθεσμη απασχόληση του Μπέκετ. Χρησιμοποιώντας ξεκάθαρα τις  λέξεις μεταδίδει  το νόημα και το μουσικό αίσθημα. Ο Ομιλητής αποπειράται να συνδυάσει αυτά τα δύο στοιχεία για ν’ αφηγηθεί μια πιο ξεκαθαρή εκδοχή της ιστορίας του. Αν η Φωνή είναι η νοερή Φωνή του Ομιλητή και η μουσική η συναισθηματική του ικανότητά τότε ο Woburn μπορεί να ’ναι ο αντικειμενικοποιημένος εαυτός του Ομιλητή.
Το "Cascando" σχετίζεται με τον  φόβο της ολοκλήρωσης σε λανθασμένο χώρο ή με λανθασμένο τρόπο. Στο τέλος του έργου οι τρεις χαρακτήρες περνούν μια στιγμή  κατά την οποία ομιλούν ενωμένες. Το έργο ολοκληρώνεται και οι ηθοποιοί επιστρέφουν σπίτι. Για πολλούς δεν είναι ένα ικανοποιητικό τέλος –στερείται κλεισίματος - αλλά έφθασε σ’ ένα τέλος. Ο Woburn καταλήγει στην θάλασσα.
O Mπέκετ είπε για το "Cascando": "Είναι ένα ασήμαντο έργο αλλά ό, τι καλλίτερο είχα να προσφέρω. Υποθέτω πως με έναν τρόπο δείχνει τι πέρασε απ’ τον νου μου και τι για το ίδιο το έργο."

ΤΟ ΕΡΓΟ – Ο ΟΜΙΛΗΤΗΣ, Η ΦΩΝΗ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Το έργο μπορεί να παιχθεί με τρεις τρόπους: Στην πρώτη περίπτωση και εφόσον Φωνή και Ομιλητής ταυτίζονται τότε θα μπορούσε ο ηθοποιός να εμφανίζεται καθήμενος στην καρέκλα του στούντιο που κάνει την ραδιοφωνική εκπομπή και να ομιλεί στον εαυτό του με τελείως διαφορετική φωνή, άλλους μορφασμούς ή και επιτονισμό είτε ν’ ανταπαντάει είτε να σχολιάζει τις πράξεις της φανταστικής περσόνα του Woburn που δεν εμφανίζεται ποτέ επί σκηνής.
Στην δεύτερη περίπτωση ο ηθοποιός ως Ομιλητής πάλι ευρίσκεται στο στούντιο αλλά η Φωνή αντιπροσωπεύεται  από κάποιο μεγάφωνο με την φωνή ενός δεύτερου ηθοποιού που δεν εμφανίζεται ποτέ όμως επί σκηνής, ενώ επίσης ο Woburn δεν παρουσιάζεται ποτέ επί σκηνής. Στην συγκεκριμένη περίπτωση Φωνή και Ομιλητής δεν ταυτίζονται.
Στην τρίτη περίπτωση ισχύουν οι όροι της δεύτερης μόνον που ο Woburn αυτή την  φορά εμφανίζεται στην σκηνή. Για ν’ αποφευχθούν σκηνικά λάθη θα μπορούσε ο Ομιλητής να ευρίσκεται στην αριστερή ή στην δεξιά γωνία του θεάτρου και το στούντιό του να πλαισιώνεται από πλέξιγκλας, ώστε το θεατρικό κοινό να έχει την δυνατότητα να παρατηρεί - έστω και από μακρινή έδρα εστίασης - τις κινήσεις του Woburn στο background  είτε είναι στο υπόστεγο που ισχυρίζεται η Φωνή είτε στα δεξιά  που θα υπάρχει ένα σκηνικό θαλάσσης  και αιγιαλού - και στο απώτερο βάθος ενδεχομένως ένα νησί -είτε στα αριστερά που θα υπάρχουν σκηνικά λόφων, σύμφωνα πάντοτε με τα λεγόμενα της τελευταίας. Το δε υπόστεγο θα πρέπει να διαθέτει και παράθυρο απ’ το οποίο θα βλέπει ο Βόμπουρν αν έχει σκοτεινιάσει, ώστε να το εγκαταλείψει. Επιπλέον τα σκηνικά στο άνω μέρος θα πρέπει να έχουν ένα φεγγάρι, γιατί η δράση της ιστορίας μεταφέρεται την νύχτα και το φως του είναι έντονο.
Ο σκηνοθέτης που θα ανεβάσει την συγκεκριμένη παράσταση αν επιθυμεί να είναι όσο το δυνατόν πιστότερος στην σκέψη του Μπέκετ για το εν λόγω έργο θα πρέπει να αποκλείσει οριστικώς την τρίτη περίπτωση, αφού ο ίδιος ο συγγραφέας εκμυστηρεύθηκε σ’ έναν φίλο του, επιστήμονα  τον Alec Reid :"πως το έργο σχετίζεται με τον χαρακτήρα του Woburn που όμως ποτέ δεν εμφανίζεται επί σκηνής". Στο αυθεντικό γαλλικό κείμενο ο Woburn κέκληται ως "Maunu" που σημαίνει απεκδυόμενος ή γυμνός δυστυχιών ή εγνοιών. Παρόλα αυτά τα κενά απροσδιοριστίας που αφήνει ο ίδιος ο συγγραφέας να υφίστανται τεχνηέντως  στο θεατρικό του έργο, έστω και αν προοριζόταν για το ραδιόφωνο δίνουν την δυνατότητα σε κάθε σκηνοθέτη που επιθυμεί να το ανεβάσει στο θέατρο και την εκλογή της τρίτης περίπτωσης.

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ:
[1]SPEAKER/ ΟΜΙΛΗΤΗΣ,
[2]VOICE/ΦΩΝΗ
ΚΑΙ [3] MUSIC/ΜΟΥΣΙΚΗ.

Ο Ομιλητής στην αρχή του έργου επισημαίνει πως είναι μήνας Μάης  για εκείνον, εισάγοντας το υποκειμενικό και προσωπικό στοιχείο με έμφαση. Ο
συγκεκριμένος μήνας σχετίζεται με την Αναγέννηση της προσωπικότητάς του.
Απ’ την άλλη πλευρά με το επίρρημα "ψυχρά" δηλώνεται η αποστασιοποίηση του ήρωα απ’ την κατάσταση που βιώνει, ενώ με το ρήμα "ανοίγω" διακηρύσσει την υπέρβαση  κάθε προκατάληψης και την ελευθερία της σκέψης του σε νέους ορίζοντες.
Η Φωνή παρεμβαίνει ζητώντας απ’ τον Ομιλητή να τελειώσει την ιστορία  και πως αν το έπραττε θα μπορούσε να ησυχάσει και να κοιμηθεί, μα όχι νωρίτερα απ’ αυτό το γεγονός. Ούτως ή άλλως με το τέλος της ιστορίας με Ι κεφαλαίο  η επικούρεια αταραξία θα είναι γεγονός. Ο ύπνος όμως ως ζωτική ανάγκη με το τέλος και της ζωής ή της ύπαρξης θα παύσει να υφίσταται. Το αίτημα λοιπόν για ύπνο μπορεί να θυμίζει το μαρτύριο και τον μύθο του αεικίνητου Σισύφου που πραγματεύθηκε και ο επίσης Νομπελίστας Αλμπέρ Καμύ[Mondovi, Algeria, 7 - 11-1913- Villeblevin, France,  4-1-1960] αλλά με το τέλος της Ιστορίας που συνεπάγεται ανυπαρξία είναι κενό περιεχομένου. Μοιάζει η Φωνή σα να κάνει απολογισμό των πεπραγμένων της με την φράση "όλα όσα έκανα ως τώρα στην ζωή μου με την ζωή μου", υποδηλώνοντας την ενεργητική στάση ζωής που είχε ως τώρα και το πάθος της. Με την φράση "όχι νωρίτερα" προσδιορίζεται το ατελεύτητο των ανθρωπίνων προσπαθειών για βελτίωση και ολοκλήρωση, αφού η Φωνή παρακινεί τον Ομιλητή να τελειώσει την σωστή ιστορία. Με την φράση "όχι πια λόγια" υποδηλώνεται η ανάγκη του ανθρώπου για σιωπή. Σε αυτό το σημείο η Φωνή αναφέρεται στον Βόμπουρν που μετά απ’ την πάροδο πέντε ή δέκα ετών και  ολίγες ατυχίες έχει αλλάξει - όχι όμως αρκετά - και προσδιορίζει την θέση του σ’ ένα υπόστεγο. Σύμφωνα με την Φωνή ο Βόμπουρν αναμένει τη νύχτα, για ν’ απομακρυνθεί απ’ το υπόστεγο -προσδιορίζοντας χρονικώς το γεγονός - ώστε να κοιμηθεί σε οποιοδήποτε άλλο σημείο πλην τούτου που είναι σύμβολο προστασίας απ’ την μανία της Φύσης. Το δε σκοτάδι συμβολίζει την άγνοια του Βόμπουρν  και της θέσης του  το οποίο αναμένει, για να γίνει ένας αστικός νομάς που προτιμάει είτε την θάλασσα στα δεξιά του είτε τους λόφους στα αριστερά του. Βεβαίως θα μπορούσε κανείς ν’ αντιτείνει πως ο Βόμπουρν υπεραναπληρώνει την ανάγκη για προστασία απ’ το ίδιο, παλαιό παλτό που φοράει και που  τον προστατεύει απ’ τις καιρικές συνθήκες. Πίσω απ’ την θάλασσα θα μπορούσε κάποιος να διακρίνει την αλληγορία του συναισθήματος που στα δεξιά μετατοπίζεται σε λογική  και απ’ τους λόφους στην ανάγκη για δύναμη, υπεροχή, φιλοδοξία και εκπλήρωση των υλικών αναγκών που στα αριστερά θα υπόκειται στις επιθυμίες. Συνεπώς ο Βόμπουρν θα αμφιταλαντευθεί προς τα που θα κινηθεί, ακόμη και αν η Φωνή μας ενημερώνει πως έχει ήδη  διαλέξει. Σ’ αυτό το σημείο για πρώτη φορά Φωνή και Ομιλητής ενώνονται και κλείνουν και το ίδιο συμβαίνει  στην Μουσική. Στο αμέσως επόμενο στάδιο ο Ομιλητής μας ενημερώνει πως ανοίγει τόσο την Μουσική όσο και την Φωνή.
Η Φωνή στην συνέχεια περιγράφει τις κατευθυντήριες πράξεις  του Βόμπουρν. Το "στενό δρομάκι" μας θυμίζει τον δρόμο της Αρετής απ’ τον μύθο του Ηρακλή, ενώ ο "άνεμος στα κλαδιά" υπονοεί τις πλούσιες ιδέες των ανθρώπων που μετουσιώνονται σε πράξεις. Με την φράση "θάλασσα λιποθυμισμένη" η φωνή απ’ την μία πλευρά μας τονίζει τη νηφαλιότητα της επιφάνειάς της από τοπολογικό ενδιαφέρον αλλά απ’ την άλλη πλευρά συμβολίζει και την συναισθηματική κατάσταση του Βόμπουρν που έχει χάσει την συνείδηση των αισθήσεων και μοιάζει να ’ναι σε λήθαργο. Με την φράση "νύχτα τόσο λαμπερή" πληροφορούμαστε πως  το φεγγάρι είτε είναι σε φάση γέμισης είτε πως ακόμη είναι πανσέληνος. Η φωνή επισημαίνει πως στον λοφίσκο βυθίζεται και πέφτει και πως αυτό οφείλεται στο ίδιο παλιό ραβδί που συμβολίζει την κοσμική εξουσία. Μας ενημερώνει πως έχει χάσει την αίσθηση της όρασης, αφού να δει δεν μπορεί  και πως επειδή είναι κάτω αυτό μετράει.
Ο Μπέκετ σχολιάζει το σύστημα δομής των κοινωνιών κατά το οποίο οι ανώτερες, οικονομικές, κοινωνικές ή και πνευματικές ελίτ στηρίζονται στο πολυάριθμο των κατώτερων  βαθμίδων της κοινωνικής πυραμίδας και πως  μόνον αυτό μετράει και αξίζει. Ο Βόμπουρν στο πρόσωπο έχει γεμίσει με λάσπη που συμβολίζει την βρωμιά και με τα μπράτσα απλωμένα παίρνει μια στάση παρόμοια μ’ αυτήν του Χριστού στην γη. "Με τα μπράτσα απλωμένα": όσο είναι πιο ανοικτός και δεκτικός κανείς  τότε απολαμβάνει ευκολότερα και σε μεγαλύτερο βαθμό την ιδέα του Αγαθού. Η τρύπα στο κεφάλι του δηλώνει την ανοιχτότητα του πνεύματός του που έχει όμως ένα κάλυμμα, ως ένδειξη προστασίας. Σ’ αυτό το σημείο η φωνή προσδιορίζει τοπικώς την θέση του: είναι κοντά στους αμμόλοφους που συμβολίζουν τα εύπλαστα και απατηλά όνειρα των ανθρώπων, ενώ δεν έχει καμία κάλυψη τώρα πια, αφού έχει γίνει μέρος της Φύσης και έχει βρει το καταφύγιό του σ’ αυτήν.
Η Φωνή κάποια λεπτά αργότερα υπογραμμίζει πως η θάλασσα είναι ζωηρότερη και την περιγράφει μ’ έναν αρχαιοπρεπέστατο και ποιητικό χαρακτηρισμό: "θύσανοι αφρών", δηλώνοντας τον επανερχόμενο και έντονο συναισθηματισμό αλλά και την οργή του Βόμπουρν που συμβολίζει η βροντή. Τρόπον τινά τα περιγραφόμενα φυσικά φαινόμενα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι  συναισθηματικές  αντιδράσεις και εκδηλώσεις της ψυχής του Βόμπουρν που έχει φθάσει πλέον στην θάλασσα.
Στην συνέχεια ο Ομιλητής ταυτίζει την θέληση με την ζωή και τον εγκέφαλό του μ’ αυτόν του Βόμπουρν και τεκμαίρεται το γήρας ή και το γέρας.
Η φωνή του τονίζει πως το πρόσωπο του Βόμπουρν είναι στις πέτρες και όχι πια στην άμμο. Οι πέτρες συμβολίζουν την σκληρότητα των χαρακτηριστικών  του προσώπου του και η Φωνή ισχυρίζεται πως αυτή είναι η Ιδέα σε αντίθεση με την άμμο που συμβολίζει την ασταθή και δίχως σκοπό
ευαισθησία. Επιπλέον παρακινεί τον Ομιλητή να μην ψάξει να  βρει  τον Βόμπουρν στο σκοτάδι, γιατί αυτή είναι η φορά η σωστή και τον παρακινεί να κοιμηθεί.
Όπως υπογραμμίζει και ο ομιλητής ο Βόμπουρν μεταφέρθηκε απ’ τον έναν κόσμο στον άλλον. Απ’ αυτόν της βρωμιάς και της ταπείνωσης των λοφίσκων σ’ αυτόν της θαλάσσης που λειτουργεί ως ένα καθαρτήριο μέσο
για την προτεραία κατάσταση. Επιπλέον κατά τον ομιλητή οι δύο κόσμοι έλκονται μεταξύ τους, θυμίζοντάς μας τον κανόνα της φυσικής πως "τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα απωθούνται".
Η Φωνή παρατηρεί πως ο Βόμπουρν βρίσκεται στα ανοιχτά της θαλάσσης, δίχως μέσα ναυτικής πλοήγησης [τιμόνι, σκαρμούς, κουπιά] και παλεύει για να φθάσει στο νησί, ενώ χρησιμοποιεί μια ωραιότατη μεταφορά για τα χέρια του: πανιά. Συνεπώς το ίδιο του το σώμα έχει γίνει ένα καράβι που πλέει με δύναμη στην θάλασσα. Τα χέρια του είναι οι κοινωνοί του ανέμου των ιδεών και η κινητήριος δύναμη για να συνεχίσει την πορεία του, ενώ μέσω αυτών κάνει θαύματα και μάχεται τα στοιχεία της φύσης.
Σ’ αυτό το σημείο ο Ομιλητής διαχωρίζει τον εαυτό του απ’ τον Βόμπουρν λέγοντας την φράση "καμία ομοιότητα". Στην συνέχεια αναρωτιέται αν η μουσική που βάζει είναι δικό του δημιούργημα - ως φορέας πνευματικού πολιτισμού -  και πως βρισκόμαστε στο τέλος Μαΐου, όταν στον ήλιο εισέρχεται ο αστερισμός των Διδύμων [Βόμπουρν και Ομιλητής συμπεριφέρονται σε αρκετά σημεία του έργου ως σιαμαία αδέλφια], ενώ οι μακριές ημέρες είναι μια μνεία για  το θερινό Ηλιοστάσιο. Αν και φοβάται ν’ ανοίξει έχει έντονη την αίσθηση του καθήκοντος και του ηθικού χρέους με την χρήση της λέξης "πρέπει" και αποφασίζει ν’ ανοίξει.
Η Φωνή σ’ αυτό το σημείο για πρώτη φορά επισημαίνει πως ο Βόμπουρν άλλαξε αρκετά και πως η λάμψη των φώτων έχει πέσει επάνω του, ένδειξη μεγάλης Διασημότητας αλλά και Γνώσης.
Ο Ομιλητής επίσης για πρώτη φορά βάζοντας μουσική κάνει επίκληση στον Θεό. Επιπλέον μας τονίζει ότι ρωτούσε τι ήταν ο Θεός και πως η απάντηση ήταν η ακόλουθη:  μια έξοδος ή δύο έξοδοι και έπειτα η επιστροφή  στο χωριό που συμβολίζει την λιτή και απέριττη ζωή και στην  ταβέρνα που εκπροσωπεί την διασκέδαση και την έκσταση που προσφέρει ο οίνος και η ωδή. Ο Μπέκετ
τονίζει την κυκλικότητα της ιστορίας του σύμπαντος και όχι την γραμμικότητά του.
Το έργο τελειώνει με την Φωνή να ισχυρίζεται πως αυτή η ώρα είναι η σωστή και ν’ απευθύνεται στον Βόμπουρν παρακινώντας τον να μην τον αφήσει
να φύγει γιατί παλεύει, δίχως να διευκρινίζεται σε ποιο πρόσωπο ομιλεί.

ΕΡΓΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ

 [13 Απριλίου] Γέννηση του Σάμουελ Μπέκετ στο Foxrock του
Δουβλίνο στην Ιρλανδία. Ο πατήρ του ήταν επιμετρητής
ποσοτήτων, ενώ η μήτηρ του νοσοκόμα. Η οικογένεια Μπέκετ
[αρχικώς Βecquet] φημολογείτο ότι είχε καταγωγή από
Ουγενότους που μετακινήθηκαν  απ’ την Γαλλία προς την
Ιρλανδία μετά την ανάκληση του διατάγματος της Νάντη το
απ’ τον βασιλέα Λουδοβίκο τον 14ο [Chateu de Saint –
Germain- en -Laye, Γαλλία, 5-9-1638 - Βερσαλλίες, Γαλλία, 1-9-1715].
1923-1927  Σπουδές ιταλικής, γαλλικής και αγγλικής γλώσσης στο Trinity
College στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας.
1927/1928  Καθηγητής στην Ecole Normale Superieure στο Παρίσι.Γνωριμία  
με τον James Joyce.[Rathgard, Δουβλίνο, Ιρλανδία, 2-2-1882
– Zυρίχη, Ελβετία,  13-1-1941].
Δημοσίευση του πρώτου έργου του Μπέκετ, ενός κριτικού δοκιμίου με τίτλο "Dante…Bruno.Vico…Joyce."
Λογοτεχνικό έπαθλο με το ποίημα "Whoroscope" που το εμπνεύσθηκε από μια βιογραφία του Ρενέ Ντεκάρτ [La Haye en Touraine, Γαλλία, 31-3-1596 – Στοκχόλμη, Σουηδία, 11-2-1650] που έτυχε να μελετάει εκείνη την περίοδο. Λέκτωρ στο Trinity College.
Παραίτηση του Μπέκετ απ’ το Trinity College.
Έκδοση κριτικής μελέτης για τον Μαρσέλ Προύστ.[Auteil, France, 10-7-1871 -Paris, France, 18-11-1922].
"Dream of a fair to middling women."
1937           Εγκατάσταση του Μπέκετ στο Παρίσι.
Απόπειρα δολοφονίας εναντίον του από μαστροπό επειδή
αρνήθηκε τις ανήθικες σεξουαλικές του  προτάσεις.
Νοσηλεία του Μπέκετ σε νοσοκομείο και γνωριμία με
την  Suzanne Deschevaux Dumesnil [1900 - 17-7-1989]
που θα διαρκέσει επί πενήντα συναπτά  έτη.
1940-1942  Ο Μπέκετ στην Γαλλική Αντίσταση ως αγγελιαφόρος.
1942           Καταφυγή στο μικρό χωριό Ρουσιγιόν έπειτα από προδοσία 
της μονάδος στην οποία ανήκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Επιστροφή στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας.
1952           Δημοσίευση του έργου "Περιμένοντας τον Γκόντο".
1953           Παρουσίαση για πρώτη φορά του έργου "Περιμένοντας τον
Γκόντο".
1955           Υποδοχή του έργου με αρνητικές κριτικές στο Λονδίνο.
1958           "Krapp’s last tape."
1961           Νυμφεύεται την Suzanne Deschevaux Dumesnil στην Μεγάλη Βρετανία.
Διακοπές στην Τύνιδα και Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας 1969.
[17 Ιουλίου] Θάνατος της Suzanne Deschevaux Dumesnil.
[22 Δεκεμβρίου] Θάνατος του Μπέκετ στο Παρίσι της Γαλλίας από εμφύσημα σε συνδυασμό με την νόσο του Πάρκινσον.
Ενταφιασμός του Mπέκετ στο κοιμητήριο του Montparnasse.

ΘΕΑΤΡΟ

Ελευθερία. [1940[
Περιμένοντας τον Γκόντο. [1952]
Πράξη δίχως λόγια Ι και ΙΙ. [1956]
Το τέλος του παιχνιδιού. [1957]
Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ. [1958]
Rough for theatre I και II. [1960]
Ευτυχισμένες ημέρες. [1960]
Θεατρικό έργο. [1963]
Πηγαινέλα. [1965]
Αναπνοή. [1969]
Όχι, εγώ. [1972]
Εκείνον τον καιρό. [1975]
Περπατησιές. [1975]
Ένα μέρος μονολόγου. [1980]
Νανούρισμα. [1981]
Ohio impromptu. [1981]
Καταστροφή. [1982]
What, where. [1983]

ΠΡΟΖΑ

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ  

Το όναρ της εορτής για τις καλούτσικες γυναίκες. [1932]
Μέρφι. [1938]
Watt. [1945]
Μercier and Camier. [1946]
Μόλλευ. [1951]
Ο Μαλόν πεθαίνει. [1951]
O ακατονόμαστος. [1953]
Έτσι όπως είναι. [1961]

ΝΟΥΒΕΛΕΣ

Οι εκδιωγμένοι. [1946]
Τo παυσίπονο.  [1946]
Το τέλος. [1946]
Οι απωλολότες. [1971]
Συντροφιά. [1981]
I will seen, I will said. [1981]
Worstward ho. [1983]

ΠΟΙΗΣΗ

Πορνοσκόπιο. [1930]
Τα οστά της Ηχούς και άλλοι υετοί. [1935]
Ανθολογία ποιημάτων στην αγγλική γλώσσα. [1961]
Ανθολογία ποιημάτων στην γαλλική γλώσσα. [1977]
Τι είναι ο κόσμος; [1989]

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ

Όλοι εκείνοι που πέφτουν. [1956]
Από ένα εγκαταλελειμμένο έργο. [1957]
Καρβουνιές. [1959]
Rough for radio I και ΙΙ. [1961]
Λέξεις και μουσική. [1961]
Cascando. [1962]

TΗΛΕΟΡΑΣΗ

E! Τζο. [1965]
Chost trio. [1975]
Αλλά οι νεφέλες…[1976]
Quad 17 II. [1981]
Η νύχτα και το όναρ. [1982]

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Film. [1965]

ΑΦΗΓΗΣΗ

Περισσότερες κεντιές από λακτίσματα. [1934]
Πρώτη αγάπη. [1945]
Ιστορίες και κείμενα για το τίποτα. [1954]
Συριγμοί. [1976]
Stirrings still. [1988]

Αrelis

CASCANDO

Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.

INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR