Θέατρο Info.gr . Τα πάντα για το θέατρο.

Η Κασσάνδρα μιλάει στους νεκρούς


γνώριμος Τερζόπουλος


Όσοι βλέπουν για χρόνια τις δουλειές του Θόδωρου Τερζόπουλου, αναγνώρισαν την ξεχωριστή τεχνική του και σε αυτήν την παράστασή του, βασισμένη στο έργο του Μάριου Ποντίκα. Μια συνεργασία πολυαναμενώμενη, αφού ο Τερζόπουλος είχε γοητευτεί από το κείμενο του Ποντίκα και είχε ζητήσει ο ίδιος να το ανεβάσει. Επί σκηνής μια Κασσάνδρα που βασανίζεται, που μιλάει στους νεκρούς για το μαρτύριό της να πρέπει να βλέπει το μέλλον και να πρέπει να το λέει σε ανθρώπους που δεν θα την καταλάβουν ποτέ. «Στο έργο, με λόγο άρρητο απευθύνεται στους νεκρούς. Προσπαθεί να τους πει να μην πέσουν στην παγίδα της ανάστασης, γιατί αυτό είναι μηχανή, κόλπο των ανά τους αιώνες σφαγέων. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω το έργο. Όσο μπορώ να το εκλαϊκεύσω, θα έλεγα ότι η Κασσάνδρα καλείται να εκφράσει την αρχή του απόλυτου χάους», έλεγε ο Μ. Ποντίκας πριν από λίγο καιρό.

Η άδεια σκηνή του Θεάτρου Άττις, στην αρχή της παράστασης μεταμορφώνεται σε βασανιστικά άδειο, ερημωμένο παλάτι, με κουίντες-απειλητικές εισόδους στα πλάγια, χάρη στη βοήθεια των υποβλητικών φωτισμών, που οριοθετούν τη δράση και αποτέλούν ένα από τα πιο δυνατά σημεία της παράστασης. Όντως, από τις κουίντες «ξερνώνται» επί σκηνής οι νεκροί. Είναι, λοιπόν, ο Άδης, στον οποίο βρισκόμαστε. Στο βάθος, μόνη της η Κασσάνδρα. «Τι αριστούργημα ο άνθρωπος-εντούτοις δε με ενθουσιάζει!», λέει. Οι νεκροί τριγύρω, με ανάλογη κινησιολογία, που υποστηρίζεται επιτυχώς από την μέθοδο του Άττις, στο πάτωμα σέρνονται και δημιουργούν την ηχώ του Άδη. Έντονη, σχηματική και γωνιώδης κίνηση, συγκέντρωση στο ενεργειακό τρίγωνο, διάλογος με την τελετουργία.

Η Κασσάνδρα, μας δηλώνεται από την αρχή από το κείμενο ότι είναι ένα ον ανδρόγυνο, που ουσιαστικά η φύση της έχει εκπέσει, εξαιτίας της υπερίσχυσης της μαντικής της ικανότητας. Η εκμηδένιση της θηλυκότητας τονίζεται με επιτυχία από την ενσάρκωση της Κασσάνδρας από άντρα ηθοποιό, τον Μελέτη Ηλία, ο οποίος βρίσκεται σταθερά στην ομάδα του Θεόδωρου Τερζόπουλου και αποτελεί έναν από τους καλύτερους ηθοποιούς του. Στην «Κασσάνδρα» έδωσε μια πολύ δυνατή ερμηνεία, στην οποία μπορούσαμε να αναγνώσουμε όλη την τεχνική του Άττις. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, είχαν κι αυτοί ρόλους απαλλαγμένους από το φύλο τους, καθώς οι νεκροί και επιπλέον οι Ερινύες που ενσάρκωσαν, βρίσκονται μακριά από κάθε τέτοια διαδικασία. Αποτέλεσαν έναν συντονισμένο χορό γύρω από την Κασσάνδρα, που πλαισίωνε τη δράση της και τόνιζε το μαρτύριο της μοναξιάς της. Ας μην ξεχνάμε ότι το έργο είναι μονόλογος, ο Τερζόπουλος είναι αυτός που επέλεξε να έχει επί σκηνής 5 ηθοποιούς, εκ των οποίων κανείς δε φαινόταν περιττός.

Η τρέλα της Κασσάνδρας, αυτή που έχει κάνει διάσημο τον ρόλο, εκτός από τη μανία του Μελέτη Ηλία, ενσαρκωνόταν και από τον έμπειρο ηθοποιό Τάσο Δήμα. Ο Δήμας παίζει σταθερά εκτός της σκηνής, κάτω ακριβώς από αυτήν και μπροστά στους θεατές της πρώτης σειράς. Εμφανίζεται σαν σύγχρονος τρελός, με παλιά φόρμα και παντόφλες, δεν εκφέρει καμία λέξη, παρά μόνο ένα άναρθρο μουρμουρητό. Είναι ίσως η εικόνα της Κασσάνδρας στον πραγματικό κόσμο, εκτός θεάτρου; Είναι το αντίστοιχό της στον κόσμο των ζωντανών; Πριν το τέλος, και πριν η Κασσάνδρα φύγει από τη σκηνή, συναντιόνται στον χώρο αυτό και της δίνει ένα κοστούμι. Τα δύο επίπεδα τρέλας επικοινωνούν και αμέσως μετά και την αποχώρηση όλων των υπολοίπων, έρχεται η δική του σειρά να ανέβει στη σκηνή και να θρηνήσει, σαν ρόλος πια.

Όσον αφορά το κείμενο, θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν παρακολουθείται εύκολα. Πολλές φορές επαναλαμβάνεται, στα καίρια σημεία και, αν και το νόημά του είναι σαφές, συχνά γίνεται στρυφνό για τον θεατή. Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε ότι για τον Θόδωρο Τερζόπουλο, το κείμενο είναι πάντα μια αφορμή και μόνο για την παράσταση, η υπόθεση. Όλα τα άλλα γεμίζουν από την παρουσία και την υποκριτική των ηθοποιών του.

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω την συγκλονιστική στιγμή του κλεισίματος της παράστασης. Ο επί σκηνής θρήνος του Τάσου Δήμα, κρατάει αρκετή ώρα, όσο ο ηθοποιός προχωράει προς τα πίσω και χάνεται στο βάθος της σκηνής, της τρέλας που τον καταπίνει. Κι όταν έρχεται η στιγμή να τελειώσει, μες στην απόλυτη ησυχία, τον βλέπουμε να λύνει τους μυς του, να χαλαρώνει και να ξεφυσάει, ακούμε τη βαθιά ανάσα του, κάτι σαν αναστεναγμό. Βγήκε από τον ρόλο, μπροστά στα μάτια μας!

Μάρθα Κοσκινά

«Η Κασσάνδρα μιλάει στους νεκρούς» του Μάριου Ποντίκα
Θέατρο Άττις, Λεωνίδου 7, Μεταξουργείο

Σκηνοθεσία: Θόδωρος Τερζόπουλος
Μουσική: Τάκης Βελιανίτης
Φωτισμοί: Θόδωρος Τερζόπουλος, Κωνσταντίνος Μπεθάνης
Ηθοποιοί: Τάσος Δήμας, Μελέτης Ηλίας, Σάββας Στρούμπος, Νικηφόρος Βλάσσης, Αντώνης Μυριαγκός

Διαβάστε και το άρθρο ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΔΡΟΜΗ, ΜΕΘΟΔΟΣ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ

Η ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.

INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR