Θέατρο Info.gr . Τα πάντα για το θέατρο.

Ariane Mnoushkine, LES EPHEMERES
Μια εντύπωση από την παράσταση του Θεάτρου του Ήλιου

Η παράσταση των Εφήμερων στο Κλειστό Ολυμπιακό Γυμναστήριο Φαλήρου ήταν μια εμπειρία. Οι θεατές ήρθαν στις 7.30 μ.μ. και έφυγαν στις 4.30 π.μ. το πρωί.

Οι ώρες πολλές, τα καθίσματα άβολα, η όλη διαδικασία αποτελούσε ένα ρίσκο. Θα κατάφερναν οι ηθοποιοί να μας κρατήσουν το ενδιαφέρον για τόσες ώρες; Θα κατάφερναν οι θεατές να μείνουν ξύπνιοι; Στο διάλειμμα του πρώτου μέρους οι απορίες μου είχαν απαντηθεί. Ένιωθα απόλυτα ξύπνια και μαγεμένη. Κοιτώντας γύρω μου έβλεπα πως οι περισσότεροι θεατές έμοιαζαν να νιώθουν το ίδιο. Άκουσα έναν από αυτούς να λέει: «Έχεις δει τον Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας; Ε, είναι σα να έχω κερδίσει το χρυσό εισιτήριο».

Τι βλέπαμε καθηλωμένοι τόσες ώρες; Προσωπικές ιστορίες των συντελεστών της παράστασης, που τις δραματοποίησαν, αυτοσχεδίασαν πάνω σ’ αυτές και τις σκηνοθέτησαν. Μικρές ιστορίες εφήμερων ανθρώπων. Ιστορίες, όπως αναφέρεται στο πρόγραμμα, «της ζωής μας, των μανάδων, των πατεράδων και των παππούδων μας, στην απουσία τους, στις στιγμές που μας έκαναν καλό και σ’ εκείνες που μας έκαναν κακό. Σε στιγμές που κι εμείς τους κάναμε κάποτε κακό».

Η σκηνή ήταν σαν ένας μεγάλος διάδρομος, μια πασαρέλα με δύο εισόδους-εξόδους. Από αυτές έμπαιναν σε κάθε σκηνή ένα, δύο ή περισσότερα από τα περιστρεφόμενα στρογγυλά δάπεδα που αποτελούσαν το σκηνικό. Κάθε ένα από αυτά τα σκηνικά αποτελούσε και ένα μικρό κόσμο, σχεδιασμένο σε όλη τη λεπτομέρειά του. Ένας κήπος με συγκεκριμένα λουλούδια και εργαλεία κηπουρικής, ένα παιδικό δωμάτιο με παιδικά έπιπλα και παιχνίδια και σχολικά είδη, με το πίσω μέρος ενός επίπλου ζωγραφισμένο με ξυλομπογιές από το παιδί που κατοικεί σε αυτό-μια κλασική παιδική αταξία.

Γιατί όμως είχε τόση σημασία αυτός ο νατουραλισμός; Μήπως γιατί συνυπήρχε με τόσο προφανείς συμβάσεις, όπως τη συνεχή περιστροφή του κάθε ενός από αυτά τα στρογγυλά σκηνικά που πάνω τους έπαιζαν οι ηθοποιοί, ή τις διαδρομές που έκαναν οι τελευταίοι για να κατέβουν από το ένα σκηνικό και να ανέβουν στο άλλο; Ή την αριστοτεχνική κίνηση των ηθοποιών που περιέστρεφαν τα σκηνικά, με το βλέμμα προσηλωμένο στους συναδέλφους τους που έπαιζαν; Με όλη την προσοχή τους στραμμένη εκεί, αποτελώντας ένα υπόδειγμα εργατών, θεατών και συναδέλφων;

Ο νατουραλίστικος κόσμος ήταν εκεί συνεχώς ταυτόχρονα με την υπενθύμιση πως ο κόσμος αυτός δεν είναι υπαρκτός. Η άρτια δομή και η συνεχής αποδόμησή της, που όμως δεν την κατέστρεφε, γιατί ήταν οργανικό μέρος της, δημιουργούσαν αυτή τη μαγεία που κράτησε ώρες. Ένα θέαμα θετικό, ένα θέμα καλών προθέσεων, ένα θέατρο ομαδικό, ένα μπουλούκι ηθοποιών, πολλοί από τους οποίους σου τραβούσαν την προσοχή τόσο που κάποιες στιγμές ξέχναγες το χώρο και έβλεπες μόνο ένα βλέμμα, ή μια γκριμάτσα, ή μια κίνηση ενός χεριού που παίζει με ένα δαχτυλίδι, ή το χέρι μιας γριάς που επιμένει να σηκώνει τη φούστα της. Οι ιστορίες που μας αφηγούνταν, άλλες πιο δυνατές και άλλες λιγότερο, ήταν, όπως είπαμε, προσωπικές, μικρές και εφήμερες, αλλά ήταν ιστορίες, δεν προσποιούνταν ότι είναι-ναι, γίνεται κι αυτό- και αυτή η αλήθεια τους μαζί με τις ερμηνείες από ψυχής των ηθοποιών έκαναν το θεατή να θέλει να μπει μέσα σ’ αυτές-σαν αυτόν που στέκεται και κοιτάζει έναν αγαπημένο πίνακα για τόση πολλή ώρα που αρχίζει να νιώθει κομμάτι του- να θέλει ν’ ανέβει στο περιστρεφόμενο σκηνικό και να ακούσει καλύτερα, να χαϊδέψει έναν ηθοποιό, να αγγίξει τους κόκκους της άμμου, να επιβεβαιώσει πως όλα αυτά είναι αληθινά.

Από τα λίγα θεάματα στα οποία δε με ξένισε το τόσο προσφιλές πλέον όρθιο χειροκρότημα.


Ιόλη Ανδρεάδη

LES EPHEMERES

Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.

INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR