Θέατρο Info.gr . Τα πάντα για το θέατρο.

Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος

Η παράσταση ξεκινούσε στις 6 το απόγευμα και ως συνήθως έφτασα με 10 λεπτά καθυστέρηση… Δεν έφταιγε ούτε η κίνηση ούτε το ότι έπρεπε να ψάξω για πάρκινγκ… Δεν το συνεχίζω γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται… εξάλλου το «ως συνήθως» τα λέει όλα από μόνο του…Ευτυχώς βέβαια που και η παράσταση ξεκίνησε τελικά με 30 λεπτά καθυστέρηση… ως συνήθως…!

Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος

Φτάνοντας επιτέλους μπροστά στο θέατρο το μόνο που είδα ήταν 2-3 ανθρώπους στο φουαγιέ… Όπως καταλαβαίνετε αυτό καθόλου δε με προϊδέασε γι’ αυτό που θα συναντούσα μέσα στην αίθουσα… Μια λαοθάλασσα από πιτσιρίκια… Κάθε ηλικίας… Ένα θα σας πω μόνο… Δίπλα μου καθόταν ένας μπόμπιρας γύρω στα 3 που είχε πολλές απορίες… Μα πάρα πολλές απορίες το χρυσό μου…

Όποιος έχει παρακολουθήσει παράσταση στο θέατρο Πόρτα μπορεί να καταλάβει τι εννοώ… Μιλάμε για ένα θέατρο με πολύ μεγάλη πλατεία… Η οποία εν προκειμένω ήταν ασφυκτικά γεμάτη… Σίγουρα το όνομα του θεάτρου (σ.σ. όσο και το «μαγικό» άγγιγμα της Ξένιας Καλογεροπούλου) αποτελεί πια εγγύηση για τις παιδικές παραστάσεις…

Ο λόγος του ραντεβού της πιτσιρικαρίας ήταν η παράσταση «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος», με την οποία σηκώνει αυλαία η ενότητα «Θέατρο για Παιδιά» ή Μικρό Φεστιβάλ, ένα κεφάλαιο ιδιαίτερα προσεγμένο στο Φεστιβάλ Αθηνών, του οποίου καλλιτεχνική υπεύθυνη είναι το πλέον κατάλληλο άτομο, η Ξένια Καλογεροπούλου.

Το έργο, που είναι ιταλικό, παίζεται εδώ και 20 χρόνια σε πολλές χώρες του κόσμου, κατάλληλα διασκευασμένο κάθε φορά, και γνωρίζει πολύ μεγάλη επιτυχία. Τι πραγματεύεται; Ότι τα πάντα είναι εφικτά κάτω από το κατάλληλο πρίσμα… Ακόμα και η φιλία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που σε άλλες συνθήκες και σε άλλους τόπους, είναι, υποτίθεται, εχθροί. Και οι οποίοι παρεμπιπτόντως δε μιλούν την ίδια γλώσσα… Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν το έργο ανέβηκε στο Ισραήλ τους δύο ρόλους ερμήνευαν ένας Ισραηλινός και ένας Παλαιστίνιο και παρουσιάστηκε στο στρατό…

Οι πιλότοι δύο πολεμικών αεροσκαφών, που καταρρίπτονται σε μια πλημμυρισμένη πόλη, αναγκάζονται να αναζητήσουν σωτηρία πάνω σε …μια στέγη! Τα δεδομένα είναι απλά: Είναι εχθροί, καθώς οι χώρες τους βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση και επιπλέον δε μιλούν την ίδια γλώσσα. Από τη μια μεριά ένας μουσουλμάνος και από την άλλη ένας δυτικός… Δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι… Πώς στο καλό θα επικοινωνήσουν;

Στο πρώτο μέρος της παράστασης δεν υπάρχουν καθόλου διάλογοι. Αλλά αυτό δεν ενοχλεί καθόλου τους μικρούς θεατές καθώς είναι σε θέση να «μεταφράσουν» επαρκώς την παντομίμα των εξαιρετικά πειστικών «αντιπάλων». Επίδειξη δύναμης και κατά συνέπεια ευθεία σύγκρουση είναι η πρώτη προσέγγιση των «ναυαγών», οι οποίοι αλλάζουν συνεχώς θέσεις μεταξύ τους, αιχμαλωτίζοντας ο ένας τον άλλον…

Όταν εξαντλούνται από τον άχρηστο τελικά καβγά, όπως εξηγεί και η σκηνοθέτρια Lilo Baur, καταλαβαίνουν ότι έχουν εγκλωβιστεί μαζί στα δίχτυα της φύσης και σταδιακά αλλάζει η στάση του ενός έναντι του άλλου καθώς συνειδητοποιούν ότι είναι πιο εύκολο να επιζήσει κανείς μαζί με κάποιον παρά να είναι μόνος του.

Από κει και μετά ακολουθούν ξεκαρδιστικές καταστάσεις καθώς ο ένας δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα του άλλου. Και τι ποιο φυσικό από το να προσπαθήσουν να επικοινωνήσουν με τη γλώσσα του σώματος... Συνεργάζονται προκειμένου να βρουν τροφή και «εφευρίσκουν» παιχνίδια, με το μουσουλμάνο να «συστήνει» στο δυτικό το κρίκετ, ο οποίος με τη σειρά του του «μαθαίνει» το πινγκ πονγκ και με την πιτσιρικαρία στην πλατεία να έχει λυθεί στα γέλια. Οι φήμες που ήθελαν και τους γονείς-συνοδούς να έχουν ξεκαρδιστεί ελέγχονται ως απολύτως αληθής...!

Οι δύο πρώην εχθροί έρχονται τόσο κοντά, που αρχίζουν να μιλούν για τα σπίτια τους και τις οικογένειες τους, δείχνοντας φωτογραφίες ο ένας στον άλλο. Για μία ακόμη φορά έρχονται σε σύγκρουση οι κουλτούρες τους, όταν ο Έλληνας (σ.σ. για τις ανάγκες της ελληνικής διασκευής) μιλάει για τις κοτούλες της αυλής του και τη Μαγδάλω τη γελάδα του και ο μουσουλμάνος για τον …ελέφαντα με τον οποίο κάνει τις τσάρκες του και τις μαϊμούδες, τα τρισχαριτωμένα κατοικίδια του. Αλλά ακόμη κι αυτή η «σύγκρουση» είναι τελικά επιφανειακή καθώς αυτοί οι δυο έχουν γίνει πια φίλοι. Που πρέπει όμως να χωρίσουν αφού η επιτακτική τους ανάγκη πια είναι να γυρίσουν στις εστίες τους. Αγκαλιάζονται, φιλιούνται και ανταλλάσσουν δώρα: ένα ραδιοφωνάκι κι ένα σαρίκι αλλάζουν χέρια…

Ο ένας από τους ηθοποιούς, ο Κώστας Φιλιππόγλου, αν και μιλούσε όντως άλλη γλώσσα (σ.σ. φαντάζομαι αραβικά χωρίς να βάζω και το χέρι μου στη φωτιά) γινόταν εντέλει κατανοητός από τον έτερο ναυαγό, το Γιώργος Συμεωνίδη, όπως και από τους θεατές, μικρούς και μεγάλους… Όπως απολύτως κατανοητά έγιναν και τα μηνύματα του έργου…

Πρόκειται για μία αριστοτεχνική παράσταση, με πολύ καλούς ρυθμούς και έξυπνα ευρήματα, και γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η παραμικρή παραπάνω κίνηση θα κατέστρεφε κάθε ισορροπία. Οι δύο ταλαντούχοι ηθοποιοί είναι τόσο καλοκουρδισμένοι μεταξύ τους, που δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να διακρίνει τους αυτοσχεδιασμούς, πάνω στους οποίους στηρίζεται εν πολλοίς η παράσταση (σ.σ. σύμφωνα με την ίδια την Ξένια Καλογεροπούλου, γιατί εγώ δεν κατάφερα να τους διακρίνω…!). Στα συν της παράστασης είναι ότι σε καμία στιγμή της δεν εκβιάστηκε το γέλιο των θεατών με χοντράδες και εύκολα τερτίπια…

Η ταυτότητα της παράστασης

«Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος»

Συγγραφείς: Nino d' Introna - Giacomo Ravicchio
Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου
Σκηνοθεσία: Lilo Baur
Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτιστής: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική: Στέφανος Κωνσταντινίδης
Επιμέλεια κίνησης: Όλια Λυδάκη
Ερμηνεύουν: Γιώργος Συμεωνίδης, Κώστας ΦιλίππογλουΘέατρο Πόρτα (Λ. Μεσογείων 59)

8 Ιουνίου - (18:00, 21:00), 9-10 Ιουνίου - (12:00, 18:00)

Η παράσταση είναι μία παραγωγή της Μικρής Πόρτας για το Μικρό Φεστιβάλ αλλά θα ξανανέβει με διαφορετική διανομή το Σεπτέμβριο και για δύο μήνες στο ίδιο θέατρο.

Στα πλαίσια του Μικρού Φεστιβάλ θα ακολουθήσουν τρεις ακόμα παραστάσεις, δύο ξένες παραγωγές και μία ελληνική: στις 13, 14, 15, 16 και 17 Ιουνίου, πάλι στο Θέατρο Πόρτα, θα δούμε την ομάδα Dos a Deux του Αντρέ Κουρτί και Αρτύρ Ριμπέιρο (σ.σ. υπογράφουν το κείμενο, τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία) στην παράσταση Saudade – Terres d’ eau. Yιοθετώντας τη φόρμα του τρίο, με τη μιμική, την κίνηση, τη μουσική, τη φαντασία και το χιούμορ, η παράσταση επικεντρώνεται στο θέμα της εξορίας, της νοσταλγίας και της προσμονής. Άλλωστε saudade «είναι αυτό που μένει όταν όλα πεθαίνουν, η πίστη ότι πάντα κάτι επιζεί».

Στις 22, 23 και 24 Ιουνίου, στο χώρο του «Σχολείου» ο Δημήτρης Σεϊτάνης θα παρουσιάσει τους Ιταλικούς Κήπους,. Η χρήση των νέων τεχνολογιών σε συνδυασμό με την αφήγηση, το θεατρικό παιχνίδι, τη μουσική και το χορό, σκοπό έχουν να δημιουργήσουν μια αίσθηση ονείρου στους μικρούς θεατές, που κατά τη διάρκεια της παράστασης θα περιηγηθούν σε ανθισμένους λαβυρίνθους, θα χάσουν και θα βρουν το δρόμο τους ξανά και ξανά, προσπαθώντας ν’ ανακαλύψουν την ομορφιά των ιταλικών κήπων την εποχή της Αναγέννησης.

Η τελευταία πρόταση του Φεστιβάλ Αθηνών για τα παιδιά έχει τίτλο Το βάρος του ουρανού και θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής στις 14 και 15 Ιουλίου.

Adomiel

Ο ΡΟΒΙΝΣΩΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΡΟΥΣΟΣ

Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.

INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR