Θέατρο Info.gr . Τα πάντα για το θέατρο.

ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΜΟΝΟ ΧΑΠΥ ΕΝΤ
ΚΡΙΤΙΚΗ - ΑΝΑΛΥΣΗ


Ο Τρούμαν Καπότε θεωρείται ένας απο τους πιο σημαντικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα με διεθνή αναγνώριση και μεγάλη φήμη στη διάρκεια της ζωής του τόσο μέσα από το έργο του όσο και μέσα από την κοινωνική του ζωή. Από την αρχή της σταδιοδρομίας του, ο Καπότε είχε καλλιεργήσει σχέσεις με άλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες, προσωπικότητες της υψηλής κοινωνίας , αλλά και διεθνής διασημότητες, προκαλώντας συχνά την προσοχή των μέσων ενημέρωσης για την ταραχώδη κοινωνική του ζωή, καθώς και την δηλωμένη ομοφυλοφιλία του. Σ’ όλη του την πορεία επιθυμούσε να δημιουργήσει ένα νέο είδος λογοτεχνίας, το οποίο θα συνδυάζει τις καθιερωμένες λογοτεχνικές μεθόδους με την δημοσιογραφικού τύπου εξιστόρηση ενός πραγματικού γεγονότος από την δεκαετία του 1950 ασχολήθηκε ενεργά με το θέατρο, τη δημοσιογραφία καθώς και με τον κινηματογράφο.
Στα έργα του έχει έντονα προσωπικά και αυτοβιογραφικά στοιχεία ενώ προς το τέλος της ζωής του περιγράφει την πραγματική ζωή των πλούσιων και διάσημων φίλων του υιοθετώντας μετά την απόρριψη που εισέπραξε από αυτούς μια άκρως εκκεντρική συμπεριφορά στις δημόσιες εμφανίσεις του, ενδεχομένως απόρροια του αλκοολισμού και της κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών που τον οδήγησαν στο θάνατο στις 25 Αυγούστου 1984 σε ηλικία 59 ετών. Η νουβέλα «Breakfast at Tiffany’s» (1958), έγινε και ταινία σε σκηνοθεσία Μπλέηκ Έντουάρντς πιστό στο πνεύμα του βιβλίου με υποδειγματικό casting και άρτια σκηνοθεσία στα όρια του ακαδημαϊσμού που αφήνει να σκιαγραφηθεί το αληθινό πρόσωπο της ανασφάλειας και της μοναξιάς στην Νέα Υόρκη, πόλη των ευκαιριών και της χαμένης ευτυχίας τη δεκαετία του ’70.
Γενναιόδωρες ερμηνείες και ένα μελαγχολικό background συνθέτουν μια ιστορία για το επίπλαστο της ευτυχίας με μικρές ανατροπές, ένα ξέφρενο πάρτι υποκριτικής χαράς όπου όλα θυσιάζονται στο βωμό της επιδειξιομανίας και των υλικών αγαθών σε μια ευημερία που αναλώνεται στο κυνήγι ενός πλούσιου εραστή. Αδύναμες γυναίκες, αγοραίοι έρωτες αποτυπώνουν με το δραματουργικό ύφος ενός Τένεσι Ουίλιαμς σ’ ένα σύμπαν μερικών δωματίων ενός κτιρίου στη Νέα Υόρκη όπου η σωτηρία κρύβεται ακόμα και στη συντροφιά ενός γάτου, χωρίς όνομα ή στην τυχαία γνωριμία μ’ ένα χαρισματικό γείτονα. Ένας άπορος συγγραφέας ο Πωλ γνωρίζεται με την Χόλυ, καταθέτοντας μια γνήσια αγάπη με θυσίες υπομένοντας την εμμονή της σ’ ένα πλούσιο γάμο που συνεχώς ανατρέπεται από την σκληρή πραγματικότητα μαζί με την κοινωνική της καταξίωση σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να ξεφύγει από τους δαίμονες του εαυτού της βγάζοντας απ’ έξω τα αληθινά συναισθήματα μ’ ένα παρελθόν που συμβολίζει την αιώνια αθωότητα και την κλεπτομανία ως μόνη ευτυχισμένη ανάμνηση.
Το πρόσωπο της Αμερικής αποτυπώνεται άμεσα στο πορτραίτο της Χόλυ, στον φόβο της μοναξιάς και ένα υπόγειο πνεύμα ρομαντισμού. Ο ατζέντης της την ονομάζει αληθινή απάτη και ένας ξοφλημένος μαφιόζος την καλεί στην φυλακή και την πληρώνει μόνο για να κουβεντιάζουν. Το αμερικανικό όνειρο απογυμνώνεται ωμά και με χαρακτηριστικό σαρκασμό σε μια χώρα που γεννάει τις πιο φιλόδοξες σκέψεις σ’ ένα επώδυνο και περιπετειώδες ταξίδι του να γίνεις αρεστός και καταξιωμένος σ’ ένα κοινωνικό κύκλο που αναλώνεται σε εκδηλώσεις επιφανειακής ευθυμίας ξεχνώντας το χαμένο παιχνίδι στη μάχη με τον προβληματικό εαυτό του. Το τέλος είναι καθαρτήριο και η αγάπη του Πωλ δικαιώνεται όταν το ζευγάρι ενώνεται για πρώτη φορά κάτω από το βάρος των συνθηκών που συντρίβουν την Χόλυ όταν μαθαίνει τον θάνατο από τροχαίο ατύχημα του αδελφού της που υπεραγαπούσε.
Σ’ αυτό το αφηγηματικό μοτίβο που αναδεικνύει τον διάτρητο χαρακτήρα της όποιας ευτυχίας μέσα από το τοπίο της Νέας Υόρκης που κραυγάζει διαχρονικά ένα φαστ-φουντ απολαύσεων στο θέατρο Χώρα συντελέστηκε μια performance που αποπειράθηκε μέσω του αφηγητή και νοσταλγικών τραγουδιών που υμνούν την χαρά του έρωτα με το πάθος που απέπνεε η πολύ αξιόλογη σκηνική παρουσία και ερμηνευτική δύναμη της κοπέλας που τραγουδάει με κατάθεση ψυχής παράγοντας ένα συναίσθημα που αγγίζει τον θεατή μ’ έναν τρόπο που συμβαίνει στην πλειοψηφία των καλοστημένων και καλογραμμένων ιστοριών σε ανάλογες αμερικάνικες ταινίες κοινωνικού περιεχομένου να θέσει ψυχολογικά και ιδεολογικά το θέμα του happy-end σ ένα δύσκολο στοίχημα ανάμεσα στον εγκλωβισμό της απάτης της δήθεν οικονομικής ευημερίας που διαστρεβλώνει την ύπαρξη της ηρωίδας οδηγώντας την μοιραία σ’ ένα κλουβί όπου κυνηγά απεγνωσμένα τον αδύναμο εαυτό της. Παράλληλα απελευθερώνει δραματουργικά και αισθητικά ένα μήνυμα αισιοδοξίας στο θεατή για την καθαρτήρια δύναμη του έρωτα.
Η παράσταση στηρίζεται εν πολλοίς στο σώμα και στο λόγο, στις στιγμιαίες συναισθηματικές μεταπτώσεις ενός ιδιότυπου ζευγαριού εραστών που αλληλοσυμπληρώνονται με βάση τις κοινές τους ανάγκες στη συγκεκριμένη φάση της ζωής τους και στη μουσική που αποτελεί ένα συμβολικό στοιχείο σε ένα ευχάριστο κοντράστ με την δομή του έργου χωρίς να υπάρχει κατά τη γνώμη μου μια καθαρά λειτουργική σχέση με αυτό. Το σκηνικό αφαιρετικό, ψυχρό και με μια αίσθηση ηθελημένης παρακμής και κιτς αποχρώσεων υπογραμμίζει το κενό των σκέψεων και των επιθυμιών της Χόλυ. Η όλη μετάβαση από το μυθιστόρημα και το κινηματογραφικό έργο στην θεατρική δράση και στην παραστατική τέχνη της performance υστέρησε στην ανάπτυξη του ρυθμού λόγω μιας άτολμης όπως πιστεύω σκηνοθεσίας που δεν εκμεταλλεύτηκε την αξία των σιωπών, στα περάσματα ανάμεσα στα νοηματικά μέρη της δράσης αξιοποιώντας σε ικανοποιητικό βαθμό το δραματουργικό ενδιαφέρον του πρωτότυπου κειμένου με αποτέλεσμα η παράσταση να μην κερδίζει σε αρκετές στιγμές το ενδιαφέρον του θεατή.
Η αυταπάτη της πίστης στα φευγαλέα ιδανικά και όνειρα της Χόλυ χωρίς καμία προοδευτική διάθεση αλλαγής στην ζωή της χαρακτηρίζει τον τρόπο ζωής και τη νοοτροπία της Αμερικάνικης κοινωνίας, προϊόν αλματώδους οικονομικής ανάπτυξης μιας υπερδύναμης σε βάρος των αδύναμων κρίκων ενός συστήματος που σατιρίζεται ενδόμυχα στις εκφράσεις και στις περσόνες του περίγυρου των δύο εραστών της παράστασης που κινούνται ενίοτε στα όρια της καρικατούρας. Αυτή η εικόνα έρχεται να συνδιαλλαγεί με το ρεαλιστικό παίξιμο αυτών των εραστών (Βάσω Καβαλιεράτου - ). Αξιοσημείωτο και ένα συν αποτελεί η αυθεντική ερμηνεία και χαρισματική φιγούρα της Βάσως Καβαλιεράτου που κρατώντας μια αρμονική οικονομία στα εκφραστικά της μέσα έδωσε μια νέα δυναμική στο ρόλο της Χόλυ με ιδιαίτερο προσωπικό στίγμα, υποκριτική ευφυΐα και στοιχεία σωματικού θεάτρου υποβοηθώντας την θετική ενέργεια που έχει ανάγκη το έργο, χρωματίζοντας παράλληλα με λεπτές ισορροπίες έναν απαιτητικό ρόλο που κινείται στα όρια της συναισθηματικής παράνοιας. Έτσι λειτούργησε αβίαστα το φάσμα της επικοινωνίας της με τον Πωλ που κράτησε με σκηνική γοητεία και εσωτερικό πλούτο το ρόλο του αληθινού φίλου, προστάτη, εραστή και πατέρα που αναζητούσε κατά βάθος η Χόλυ για να καλύψει την μεγάλη της ανασφάλεια ως ένα ανώριμο παιδί κρυμμένο σε μια αινιγματική γυναικεία προσωπικότητα. Μάταια βέβαια η λειτουργία της αφήγησης στην παράσταση της (σκηνοθέτιδας) με τα γκροτέσκο στοιχεία της και τους ανάλαφρους τόνους ενισχύει θετικά το όποιο μήνυμα στοχεύοντας ίσως μόνο στην ενεργή συμμετοχή των θεατών δίνοντας ένα interactive στοιχείο που ζωντανεύει κατά περιόδους την παράσταση. Η δικαίωση του happy end ως τραγουδιστικό σύνθημα και θέση της συγκεκριμένης παράστασης δίνει και ένα στίγμα ανακούφισης για την ήδη καταπιεσμένο θεατή και η ανάγνωση που παρατηρεί μια βαθιά παρακμιακή ροπή της τέχνης προς την απόλυτη απελπισία και τα γενικευμένα αδιέξοδα με αντικειμενικές αιτίες όπως καταστροφή του περιβάλλοντος ως την εισβολή της παγκοσμιοποίησης και αρνητικών εξουσιών σε κάθε τομέα της ζωής.
Από την άλλη μεριά το κλειστοφοβικό σκηνικό περιβάλλον δεν βοήθησε την άνετη παρακολούθηση του έργου από τον θεατή λόγω χωροταξικών συνθηκών. Σε μια δεύτερη ανάγνωση μπορεί να διακρίνει κανείς ότι ακόμα και η γνώση και η ύπαρξη των βιβλίων στην θεματική του έργου σχετίζονται με την κυνική καταγραφή της πραγματικότητας που αποθεώνει το κέρδος για την επιβίωση, γεγονός που υποδηλώνει μια δεδομένη υποκουλτούρα στον αμερικάνικο κοινωνικό περίγυρο εκείνης της εποχής με το Χόλυγουντ απόλυτα κυρίαρχο σαν οδηγός καριέρας που συνεχίζεται αμείωτη μέχρι σήμερα μαζί με έντονη συναισθηματική ανωριμότητα. Σ’ σ’ αυτό το επίπεδο το παιχνίδι της αγάπης που μαθαίνεται από την Χόλυ οδηγεί στην αυτογνωσία πέρα από τα πρωινά στο Tifanny’s ένα ακριβό κοσμηματοπωλείο- σύμβολο που ταυτίζεται με την φαντασίωση μιας ευτυχισμένης ζωής στην μητρόπολη του καπιταλισμού. Η Χόλυ βιώνοντας ουσιαστικά μια περιθωριοποιημένη εμπειρία ζωής έξω από τις κοινωνικές νόρμες παραπέμπει έμμεσα σε πλευρές της Αμάντας από τον «Γυάλινο κόσμο» του Τένεσι Ουίλιαμς .
Ζητούμενο της αισθητικής μετουσίωσης και της συγκεκριμένης παράστασης που αναλύουμε σε αυτό που λέμε γνήσια performance ή ζωντανό θέατρο παραμένει η σύγχρονη ματιά με συγκεκριμένη άποψη για τα focus που στοχεύει , το δημιουργικό πείραγμα του αρχικού σεναρίου της ταινίας σε μια νέα γλώσσα και φόρμα που ανασύρει τους υπάρχοντες ρυθμούς του με μια νέα δυναμική και οπτική ενός ώριμου σχολιαστή που θα δει τη σκηνοθεσία όχι μόνο ως εύπεπτη και ευχάριστη αναπαράσταση, αλλά ένα θαρραλέο μοντάζ εικόνων και φωνών με ανάλογες σωματικές δράσεις και λεκτικές παύσεις με τον θεατή που θα μπορεί να απολαμβάνει σ’ ένα λειτουργικό χώρο σε μια ανταλλαγή ενέργειας και διαφυγής από τα στενά όρια των όποιων μηνυμάτων του έργου ώστε να αποκτήσει την αίσθηση ότι δεν παρακολουθεί απλά μια ψυχαγωγική διασκευή ενός κινηματογραφικού έργου ή μυθιστορήματος σε θεατρική μορφή. Η πειραματική διάθεση με ειλικρινείς προθέσεις για να εισπράξει το κοινό μια συγκίνηση σε μια ατμόσφαιρα που υπονοεί και την κωμική διάσταση, θεωρώ ότι δεν σηματοδοτεί αυτό το αρχικό ζητούμενο γιατί αποσυντονίζει φόρμες και δομές απαραίτητες στην αίσθηση ενός αβίαστου από συναισθηματικές φορτίσεις προβληματισμού του θεατή πολύ μετά το τέλος της παράστασης κάτι που δεν μου συνέβη μετά την παράσταση στο θέατρο μικρή Χώρα.

Νίκος Θωμόπουλος

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ
ΣΚΗΝΗ – ΜΙΚΡΗ ΧΩΡΑ

ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΜΟΝΟ HAPPY END
της Γεωργίας Μαυραγάνη


Από τις 19 Ιανουαρίου και για λίγες παραστάσεις, στο ανανεωμένο θέατρο Χώρα, η Γεωργία Μαυραγάνη αναλαμβάνει να μας ξεναγήσει και να μας συγκινήσει με μια πασίγνωστη ερωτική ιστορία, ένα διάσημο ερωτικό μυθιστόρημα του Τρούμαν Καπότε, μια πολυαγαπημένη ταινία του Μπλέικ Εντουαρντς. Το Breakfast at Tiffany’s ντύνεται θεατρικά, μας προκαλεί να ξαναζήσουμε μια σπάνια ιστορία αγάπης και να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για τον καθένα μας από δω και πέρα μόνο happy end…

Σύνοψη
Με φόντο την κοσμοπολίτικη Νέα Υόρκη, ένα κολ-γκερλ με ανεξιχνίαστο παρελθόν κι ένας νεαρός άνεργος συγγραφέας που ζει ως ζιγκολό, ξεφαντώνουν ψάχνοντας την ευτυχία. Εκείνη στα διαμάντια του λατρεμένου της κοσμηματοπωλείου Tiffany’s κι εκείνος στην έμπνευση που δύσκολα έρχεται.
Ασφαλής πίσω από τη βιτρίνα που της προσφέρει η ανωνυμία της μεγάλης πόλης, η Χόλι Γκολάιτλι, το εύθραυστο και εύθυμο αγρίμι, αναζητά την ευτυχία στα πιο απίθανα μέρη, διασκεδάζοντας και γνωρίζοντας πλούσιους άντρες, ενώ αυτή κρύβεται «στα πιο απλά πράγματα». Οπως είναι η αγάπη.
Αλλά τι εννοούμε όταν λέμε «αγάπη»;
Και μπορεί στα αλήθεια να υπάρξει «happy end»;
Τρεις ηθοποιοί (ένα ζευγάρι και ένας αφηγητής) και τρεις μουσικοί αφηγούνται με το δικό τους τρόπο την πασίγνωστη ερωτική ιστορία του Τρούμαν Καπότε «Breakfast at Tiffany’s», για να βρουν και να δώσουν τελικά το δικό τους happy end.


Η Ταυτότητα της Παράστασης
Σκηνοθεσία Γεωργία Μαυραγάνη
Σκηνικά - Κοστούμια Βασίλης Μπαρμπαρίγος
Φωτισμοί Γιώργος Φακούρας
Ζωντανή Ορχήστρα Μάνος Ροβίθης (live electronics-κιθάρα), Κωστής Ζουλιάτης (Πιάνο), Σοφία Σαρρή (Φωνή)
Επιμέλεια Κίνησης Χρήστος Θεοδωρίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη Νίκος Λύρας
Παίζουν οι ηθοποιοί Αντώνης Ντουράκης, Βάσω Καβαλιεράτου, Χρήστος Θεοδωρίδης
Παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ - Σκηνή Μικρή Χώρα
Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210 8673945

ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ 19 Ιανουαρίου 2008
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ Πέμπτη – Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.00 & 21.00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ κανονικό: 17 €, φοιτητικό: 12 €


Σημείωμα σκηνοθέτη
Η ιστορία του Τρούμαν Καπότε είναι η αφορμή για να ειπωθεί μια ερωτική ιστορία ενός ζευγαριού που αναζητά το happy end. Δε μιλάμε για πιστή αναπαράσταση του βιβλίου ούτε της ταινίας αφού εδώ μπαίνουν εμβόλιμα καινούρια κείμενα και πολύ γνωστά ερωτικά τραγούδια.
Η κύρια επιδίωξή μας είναι να μιλήσουμε για τον έρωτα και το πολυπόθητο happy end με όρους του σήμερα. Να κάνουμε μια ιστορία τόσο παλιά και τόσο σύγχρονη συνάμα, ικανή να αφουγκραστεί τους χτύπους της καρδιάς της δικής μας γενιάς.
Οι ηθοποιοί είναι τρεις. Το κεντρικό ζευγάρι, που υπάρχει τόσο στο μυθιστόρημα όσο και στην ταινία, και ο αφηγητής που παίζει όλους τους υπόλοιπους ρόλους. Ολοι μαζί, και με τη βοήθεια τριών μουσικών αφηγούνται και αναπαριστούν μια ιστορία που όλοι αναμένουμε να οδηγήσει σε happy end. Είναι, άλλωστε, καταγεγραμμένο στη συνείδηση του κόσμου όλα να τελειώνουν όμορφα. Πρόκειται, όμως, για το άπιαστο που όλοι θέλουμε να έχουμε αλλά δεν τολμάμε, δεν επιτρέπουμε να μας συμβεί. Ετσι, το αναζητάμε μόνο στη μυθοπλασία.
Γεωργία Μαυραγάνη

Breakfast at Tiffany’s: το βιβλίο
Ο Τρούμαν Καπότε, δημοσιογράφος και μία από τις πιο αμφιλεγόμενες και εκκεντρικές μορφές της αμερικανικής λογοτεχνίας, έφτιαξε το 1958 το πορτρέτο της ανέμελης και ανένταχτης Χόλι Γκολάιτλι και το τοποθέτησε σε μια από τις πιο αριστοκρατικές και σνομπ γειτονιές της Νέας Υόρκης, τo Upper East Side του Μανχάταν της δεκαετίας του ’40. Το «Breakfast at Tiffany’s» είναι μια νουβέλα για τη μεγάλη πόλη, μια ιστορία για το γοητευτικό κορίτσι που «παίζει» με πλούσιους άντρες, ψάχνοντας να βρει τον εκατομμυριούχο των ονείρων της μέσα στα πάρτυ, τα ποτά, το ξεφάντωμα αλλά και τις κρίσεις και τις απογοητεύσεις. Το βιβλίο γνώρισε τεράστια επιτυχία και θεωρείται ως ένα από τα πιο διάσημα έργα που έχουν γραφτεί ποτέ, ενώ και ο ίδιος ο Καπότε πολλά χρόνια μετά παραδέχτηκε ότι η Χόλι Γκολάιτλι είναι ο αγαπημένος του χαρακτήρας.

«Ο Τρούμαν Καπότε είναι ο τελειότερος συγγραφέας της γενιάς μου. Γράφει τις καλύτερες προτάσεις λέξη με τη λέξη, ρυθμό με το ρυθμό. Δεν θα άλλαζα ούτε δύο λέξεις στο Breakfast at Tiffany’s, το οποίο προβλέπω ότι θα γίνει ένα μικρό κλασικό».
-Norman Mailer

Breakfast at Tiffany’s: η ταινία
Το 1961, ο Μπλέικ Εντουαρντς μεταφέρει το μυθιστόρημα του Τρούμαν Καπότε στον κινηματογράφο, με την Οντρει Χέπμπορν να υιοθετεί άψογα τον ατίθασο χαρακτήρα της Χόλι Γκολάιτλι στην ομώνυμη αξέχαστη ρομαντική κομεντί, προτάθηκε άλλωστε για Οσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου – παρόλο που ο ίδιος ο Καπότε προτιμούσε για τον συγκεκριμένο ρόλο τη Μέριλιν Μονρόε. Η πλοκή μεταφέρεται στη δεκαετία του ’60, ενώ η εταιρεία παραγωγής άλλαξε ή αγνόησε κάποιες πτυχές του βιβλίου προκειμένου να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη (όπως για παράδειγμα στο τέλος της ταινίας η Χόλι παραμένει στη Νέα Υόρκη, ενώ στο βιβλίο ταξιδεύει πάντα ψάχνοντας να βρει πού ανήκει, κάτι που δεν καταφέρνει ποτέ).
Η Χόλι διαχωρίζει τους άντρες σε «καθάρματα» και «σούπερ καθάρματα». Μέχρι τη στιγμή που ένας νεαρός άνεργος συγγραφέας και ζιγκολό θα μετακομίσει στον επάνω όροφο. Θα της θυμίσει τον αδερφό της και από εκείνη τη στιγμή θα τον φωνάζει με το όνομά του μικρού αδελφού της «Φρεντ», νιώθοντας μια ξεχωριστή συμπάθεια και ασφάλεια μαζί του. Μετά από όλα τα «καθάρματα», τους πλούσιους και ανόητους άντρες που η Χόλι είχε γνωρίσει, εκείνος θα είναι αυτός που θα την προσεγγίσει με τρυφερότητα και μαζί θα έρθουν αντιμέτωποι ο καθένας με τον εαυτό του και με τον άλλον.

«Δε μοιάζω καθόλου με την Χόλι αλλά ένιωσα ότι μπορούσα να το κάνω. Ηξερα ότι ο ρόλος θα ήταν μια μεγάλη πρόκληση για μένα, και τον ήθελα έτσι κι αλλιώς. Αναρωτιέμαι όμως αν ρίσκαρα αρκετά ή θα έπρεπε να είμαι λίγο πιο σκανδαλώδης και προκλητική. Αλλά ήμουν όσο πιο άγρια μπορούσα. Και ακόμα δεν είμαι σίγουρη για τη σχέση μου με τη Χόλι...»
-Audrey Hepburn

Breakfast at Tiffany’s: η μουσική
Σήμα κατατεθέν της ταινίας και ένα από τα συστατικά της που έχει μείνει αναλοίωτο στο χρόνο είναι η εξαιρετική μουσική που συνέθεσε ο Χένρι Μαντσίνι και έδεσε άψογα με τον χαρακτήρα και τις περιπέτειες της Χόλι Γκολάιτλι. Το περίφημο τραγούδι "Moon River" έχει ηχογραφηθεί περισσότερες από 500 φορές και χάρισε στον Μαντσίνι το Οσκαρ Τραγουδιού ενώ βραβεύτηκε και με το Όσκαρ Μουσικής.

«Διαβάζοντας το σενάριο, ήξερα –περίπου- τι μουσική ήθελα να γράψω. Αλλά τα μεγάλα μάτια της Οντρει με ώθησαν να γίνω λίγο πιο συναισθηματικός από συνήθως. Το Moon River γράφτηκε για εκείνη, κανείς άλλος δεν κατάλαβε αυτό το τραγούδι τόσο ολοκληρωτικά. Εχουν γίνει πάνω από 100 διασκευές, αλλά η δική της εκδοχή είναι χωρίς καμία αμφισβήτηση η καλύτερη»
-Henry Mancini

7 «διαμάντια» άξια προσοχής
- Το κοσμηματοπωλείο Tiffany's άνοιξε τις πόρτες του ημέρα Κυριακή για να γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας, πράγμα που είχε να συμβεί από τον 19ο αιώνα.
- Εννέα γάτες χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων για να ..ενσαρκώσουν την αγαπημένη ανώνυμη Γάτα της Χόλι.
- Το πόστερ της ταινίας βρέθηκε στο #18 της λίστας των «25 καλύτερων κινηματογραφικών πόστερ» του έγκυρου κινηματογραφικού περιοδικού Premiere.
- Το τραγούδι "Moon River" γράφτηκε σε μια μόνο οκτάβα ειδικά για την Οντρει Χέπμπορν, καθώς δεν είχε εμπειρία ως τραγουδίστρια.
- Μετά από μια δοκιμαστική προβολή της ταινίας, στέλεχος της παραγωγής, αναφερόμενος στο κεντρικό τραγούδι "Moon River" είπε: «Λοιπόν, νομίζω ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ξεφορτωθούμε αυτό το ηλίθιο τραγούδι» αλλά μετά την αποστομωτική απάντηση της Οντρει Χέπμπορν «πάνω από το πτώμα μου», το τραγούδι –ευτυχώς– παρέμεινε.
- Στη διάσημη ατάκα της Χέπμπορν «χρειάζονται ακριβώς 4 δευτερόλεπτα μέχρι την πόρτα, εγώ σου δίνω δύο», στην πραγματικότητα ο Τζορτζ Πέπαρντ έκανε ακριβώς 4 δευτερόλεπτα από την στιγμή που ξεκινάει να περπατάει μέχρι να φτάσει στην πόρτα.
- Ο τίτλος Breakfast at Tiffany's προήλθε από ένα ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στην κοσμοπολίτικη παρέα του Τρούμαν Καπότε: Οταν ρώτησαν έναν αδαή, επαρχιώτη επισκέπτη σε ποιο φανταχτερό εστιατόριο της Νέας Υόρκης θα ήθελε να πάει, εκείνος απάντησε, "Ας πάμε για πρωινό στο Tiffany's!"

Quotes
- «Δεν εννοώ πως δεν θέλω να γίνω πλούσια και διάσημη. Αυτό είναι στο πρόγραμμα και κάποια μέρα θα το καταφέρω».
- «Φυσικά και θα παντρευτούμε, άλλωστε δεν έχω ξαναπαντρευτεί ποτέ».
- «Δεν πρέπει να δίνεις την καρδιά σου στα αγρίμια. Όσα πιο πολλά τους δίνεις τόσο πιο δυνατά γίνονται ώσπου τελικά φεύγουν».
- «Τους τελευταίους 2 μήνες έχω πάει με 26 διαφορετικούς Τομ, Ντικ και Χάρη. Παρόλα αυτά δεν έχω παρά μόνο 200 δολάρια στην τράπεζα».
- «Εχω μια καταπληκτική ιδέα. Θα περάσουμε όλη τη μέρα κάνοντας πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει ποτέ. Φυσικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που δεν έχω ξανακάνει».

Το φαινόμενο Breakfast at Tiffany’s τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες
- Περισσότερες από 50 ταινίες κάνουν άμεση αναφορά στο Breakfast at Tiffany's μεταξύ των οποίων οι Γεννημένος την 4η Ιουλίου (1989), Ο Ανθρωπος στο Φεγγάρι (1999), Φθινόπωρο στη Νέα Υόρκη (2000), Η συμμορία των έντεκα (2001), Κακή Εκπαίδευση (2004) και Capote (2005).
- Στο 302ο επεισόδιο του CSI: New York, εμφανίζονται 3 γυναίκες ντυμένες σαν την Χόλι Γκολάιτλι και ληστεύουν ένα κοσμηματοπωλείο.
- Το 1995 το συγκρότημα Deep Blue Something έκανε μεγάλη επιτυχία με το τραγούδι Breakfast at Tiffany's που έφτασε στο τοπ 5 των Η.Π.Α. και στο νούμερο 1 στη Μεγάλη Βρετανία.
- Το τραγούδι «Let Me Entertain You» των Queen αναφέρεται στην ταινία με τους στίχους «θα πάρουμε πρωινό στο Tiffany's, θα σας τραγουδήσουμε στα Ιαπωνικά, είμαστε εδώ μόνο για να σας διασκεδάσουμε».
- Η βρετανή τραγουδίστρια Holly Golightly που συμμετείχε και στο soundtrack της ταινίας του Τζιμ Τζάρμους Τσακισμένα Λουλούδια πήρε το όνομά της από τη... Χόλι Γκολάιτλι.
- Οι Jets to Brazil πήραν το όνομά τους από το πόστερ στο διαμέρισμα της Χόλι προς το τέλος της ταινίας.
- Το Breakfast at Tiffany’s έχει γίνει μιούζικαλ δύο φορές. Η πρώτη ήταν το 1966 στο Μπρόντγουέι και η δεύτερη το 2004 στο St. Louis Muny.

Βιογραφικά
Γεωργία Μαυραγάνη
Η Γεωργία Μαυραγάνη είναι απόφοιτος του Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών και τελειόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Φοίτησε ένα χρόνο στο Das Arts στο Αμστερνταμ. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη των Γ. Χουβαρδά, Γ. Μόσχου, Β.Γεωργιάδου και Μ.Μαρμαρινού. Εχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: Ενα μεγάλο νοσταλγικό τραγούδι στο Αμόρε (Θέατρο του Νότου, 2005) το οποίο συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου του Βόλου, Παραμύθι για δύο στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου (2005-2006) και Οταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα (Θέατρο επί Κολωνώ, 2006-2007). Συνεργάζεται με το ΕΚΕΜΕΛ ως σκηνοθέτης για τη μετάφραση γερμανικών θεατρικών έργων.

Βάσω Καβαλιεράτου
Γεννήθηκε το 1979. Απόφοιτη της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας, Γιώργος Κιμούλης». Εχει σπουδάσει στο Professional School of Physical Theatre στο Λονδίνο. Στο Λονδίνο έπαιξε σε τρεις παραστάσεις: Auditions, θίασος “Circus of Love and Loss”, Last night at the Paradise, θίασος “Homunculus Wot!?”, At first there were four of us.
Στην Ελλάδα συμμετείχε στις παραστάσεις 2004, Οδηγίες Χρήσεως, An Invitation to Dance του Μιχαήλ Μαρμαρινού στο θέατρο Θησείον, στις Δοκιμές IV του θεάτρου του Νότου με την παράσταση Ενα Μεγάλο Νοσταλγικό Τραγούδ στο θέατρο Αμόρε, στο θεατρικό performance Οταν Γνώρισα το 100% Τέλειο Κορίτσι για Μένα στο θέατρο «Επί Κολονώ» σε σκην. Γ. Μαυραγάνη, στο Εκεί, εκεί στην κόλαση και στο Ζελόβ της Ομάδας Ab Ovo –της οποίας είναι ιδρυτικό μέλος– σε σκην Γ. Σαρακατσάνη. Στην τηλεόραση έχει παίξει στις σειρές Στο Φως του Φεγγαριού (MEGA) και Λούφα και Παραλλαγή (NET).
Στον κινηματογράφο έχει παίξει στην ταινία της Κατερίνα Ευαγγελάκου «Ωρες Κοινής Ησυχίας» για την οποία προτάθηκε για το Κρατικό Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου, στην ταινία μικρού μήκους του Δημήτρη Εμμανουηλίδη «Ωμος προς Ενοικίαση» και στη νέα ταινία του Νίκου Περάκη «Ψυχραιμία».

Αντώνης Ντουράκης
Απόφοιτος της σχολής «Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν». Στο θέατρο έχει παίξει στις εξής παραστάσεις: Ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνει το δράκο του Ντ. Κοβάσσεβιτς και Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε σκην. Μ. Βολανάκη (Εθνικό Θέατρο, 1994-1995), Τα καλύτερά μας χρόνια του Λ. Κηλαιδόνη σε σκην. Γ. Καλαντζόπουλου (Περοκέ, 1995-1996), Πενθέας πάσχων σε σκην. Α. Κράλλη και Φυλλωσιές του Λαρς Νόρεν σε σκην. Ι. Βαρδάκη (Από Μηχανής Θέατρο, 1996-1998), Το δάσος των αγγέλων (Τεχνοχώρος, 1999), Ρομπέρτο Τσούκο του B. M. Kolltes σε σκην. Ν. Σακαλίδη (Θέατρο Ιυττος, 1999), Ιφιγένεια εν Ταύροις του Goethe (Θέατρο Αναβρύτων, 2000), Ορέστης του Ευριπίδη σε σκην. Ν. Σακαλίδη (Θέατρο Ιυττος, 2001), Μάλα του Ν. Καρβέλα σε σκην. Γ. Κακλέα (Θέατρο Παλλάς, 2001-2002), Αναζητώντας τον Ουίλλιαμ (Αλεκτον, 2002-2003), Αiσωπoς σε σκην. Κ. Ρουγγέρη (Πειραιώς 131, 2003-2004), Ενα μεγάλο νοσταλγικό τραγούδι σε σκην. Γ. Μαυραγάνη (Θέατρο του Νότου, 2005), Νεροπαγίδα (Πολυχώρος 417, 2006), Το χάσμα (Θέατρο Κνωσσός, 2006-2007), Οταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα σε σκην. Γ. Μαυραγάνη (Θέατρο Επί Κολωνώ, 2007).
Στην τηλεόραση έχει συμμετάσχει στις σειρές: Το μονοπάτι της αγάπης (Αnt1), Το τρίτο στεφάνι (Αnt1), Νυχτερινό δελτίο (ΕΤ1), Η ζωή μας μια βόλτα (Mega), Ερωτας (Ant1), Μαρία η άσχημη (Mega).
Στον κινηματογράφο έχει παίξει στην ταινία Ομηρος σε σενάριο και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη.

Χρήστος Θεοδωρίδης
Γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Την περίοδο 2004-2005 δίδαξε υποκριτική στο musical στη Δραματικη Σχολή του K.Θ.Β.Ε..
Εχει παίξει στις εξής παραστάσεις: Η Κεφαλή του Ν.Μπακόλα σε σκην. Ερ.Βασιλικιώτη, Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα του F.G.Lorca σε σκην.Γ.Καλαιτζή, Περικλής του Shakespeare σε σκην.Ν.Χουρμουζιάδη (Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, 1998-1999), Η Κανέλλα της Μ.Βαρδάκα (Δ.Θ.Κοζάνης 1999-2000), Οδύσσεια του Ομήρου σε σκην. C.Harris (Πειραματική Σκηνή της Τέχνης 2000-2001), Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι του T.Williams σε σκην. Ν.Σακαλίδη (Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου, 2004), Εδουάρδος ο Β του Marlowe σε σκην.-χορ. Π.Γάλλια (Θέατρο Κιβωτός, 2005), Εγώ είμαι το θείο βρέφος του Γ.Καλαβριανού (Θέατρο του Νέου Κόσμου, 2006), Ερρίκος ο Δ' –a work in progress του Pirandello σε σκην. Δ. Μαυρίκιου (Φεστιβάλ Αθηνών & Εθνικό Θέατρο, 2006), Ερρίκος ο Δ' του Pirandello σε σκην. Δ. Μαυρίκιου (Εθνικό Θέατρο, 2006-7), Εγώ είμαι το θείο βρέφος 2 του Γ.Καλαβριανού (Club22, 2007), Ανδρομάχη του Ρακίνα σε σκην. Δ. Μαυρίκιου(Εθνικό Θέατρο, 2007).
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στα σίριαλ «Οι μαγισσες της Σμύρνης», «Το κόκκινο δωμάτιο», «Κανείς δε λέει σ’αγαπώ» και «Πάλι από την αρχή», ενώ αυτή την εποχή παίζει στο σίριαλ «Big Bang» του Mega Channel σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιούγα.
Ως χορευτής έχει εμφανιστεί στις παραστάσεις: Τhe outcasts (συμμετοχή στο φεστιβάλ Θεάτρου του Αμστερνταμ, 1998), Πάνω απο τα νέφη (Θέατρο Αυλαία, 1999), Χριστουγεννιατικες εικόνες για παιδιά (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 2000), La traviata του Verdi (Mέγαρο Μουσικής Θεσ/νίκης, 2001), Τα γενέθλια της Ινφάντα του O.Wilde (Θέατρο Κλειώ, συμμετοχή στο φεστιβάλ θεάτρου του Μπρουνό, 2004), Λούλου του Berg (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 2005).


ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ
Σκηνή Μικρή Χώρα
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ. 210 8673945

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.00 & 21.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
κανονικό: 17 €
φοιτητικό: 12 €

ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΘΕΑΤΡΟΥ
80 θέσεις
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
70 λεπτά
Μια παραγωγή της Highway Productions και του "Aπό δω και πέρα μόνο happy end"

Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.

INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR