Θέατρο Info.gr . Τα πάντα για το θέατρο.

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ
Λούλας Αναγνωστάκη


Δυο λόγια για το έργο

Ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα, μια γυναίκα παντρεμένη από χρόνια, στην επαρχία έρχεται στην Αθήνα να ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές. Έχει πολύ τρακ γιατί μετά από ένα χρόνο θα συναντήσει το 18 χρονο γιο της, αλλά και άλλα πρόσωπα κ όλα θα συμβούν μέσα σε λίγες ώρες, ενώ έξω μαίνεται η πανηγυρική ατμόσφαιρα. Με χαρούμενους ανθρώπους να διαδηλώνουν, τύψεις αλλά και γλυκές στιγμές ευφορίας, όλα αναγνωρίσιμα από πάντα – αυτό είναι το υλικό του « ΄Ηχου του όπλου» .
Αλλάζοντας τις αναλογίες , τις στιγμές , τους τονισμούς, μετρώντας τις δόσεις , προσπάθησα να γράψω ένα έργο πιστό στη δική του πραγματικότητα, όπου τα πρόσωπα να θέλουν να είναι ελεύθερα. Να το θέλουν περισσότερο από κάθε τι.
Κ ίσως αυτό μονάχα να τους αρκεί.


Λούλα Αναγνωστάκη

«Με όπλο μια χαμένη ελευθερία»

Η Έλλη Παπακωνσταντινου με την κρυφή φιλοδοξία να αποδώσει τον διαχρονικό χαρακτήρα με τα πιο σύγχρονα εκφραστικά μέσα του λεγόμενου «ζωντανού θεάτρου» παίρνοντας από τη performance με την ευρεία έννοια έπαιξε με τους αυτοσχεδιασμού και τις ανατροπές της σκηνικής δράσης αναδομώντας τολμηρά ένα έργο που ευτύχησε στο παρελθόν να είναι το κύκνειο άσμα του Κάρολου Κουν σε μια πετυχημένη παράσταση που άφησε εποχή.

Ο «ήχος του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη, συγγραφέας που άνοιξε πρωτοπόρα νέους δρόμους στο ελληνικό θέατρο ξεπερνώντας κλασσικές συμβάσεις και δομές με μια προοδευτική ματιά στο κοινωνικό -πολιτικό background της Ελλάδας τις δεκαετίες του ’70 και του ‘80 μετέφερε στο έργο της μια ζώσα πραγματικότητα συγκρουσιακών σχέσεων ανάμεσα στις γενιές που παραπαίουν στα πολυποίκιλα αδιέξοδα που γέννησε γιγαντωμένα η μεταπολεμική Ελλάδα, αντιπροσωπεύοντας χωρίς ωραιοποιήσεις και σαφή ιδεολογικό στίγμα αγωνιώδη προσπάθεια των νέων να βρουν σε κάθε εποχή έναν λόγο ύπαρξης επαναστατώντας στο μικρόκοσμο της οικογένειας .
Σημασία στο έργο έχει ο δρόμος προς την έκρηξη που δεν έρχεται. Μ’ αυτό το υλικό το κείμενο της Αναγνωστάκη έχει τις αναγκαίες ελλείψεις, η λιτότητα και το νεύρο για να οδηγήσει σκηνοθέτη και ηθοποιούς να αποτυπώσουν την αίσθηση μιας σύγκρουσης που δεν περιορίζεται ανάμεσα σε μητέρα και γιό παίρνοντας ουσιαστικά τις ολοκληρωμένες διαστάσεις επαφής, επιβολής και αντίδρασης ατόμου με άτομα μέσω του έρωτα και της συμβολικής δύναμης ενός περιστρόφου. Υπόγειες εντάσεις αποχρώσεις και κλιμακώσεις μιας κυρίαρχης μοναξιάς και το απειλητικό όραμα του σημερινού και του αυριανού κόσμου και των μονάδων του χάνονται χωρίς τις παύσεις και τους νεκρούς χρόνους από μια σκηνοθετική γραμμή που στο όνομα της εξωστρέφειας και της μεταφοράς του έργου στη σύγχρονη εποχή με αυτοσχεδιαστικές τεχνικές υπερφόρτωσε την παράσταση που αναλύω με πλήθος από έξω αφηγηματικά στοιχεία που είτε ως διαδραστικοί μονόλογοι, είτε ως μουσικά ακούσματα και εμβόλιμες σκηνές έκστασης (μάσκες, πάρτυ, κ.α.) γίνονται επιθετικά προς τον θεατή σ’ ένα ήδη επιθετικό και δυσλειτουργικό σκηνικό λούμπεν ατμόσφαιρας παράγοντας πνιγηρά μια αίσθηση χαοτικής ελευθερίας και ευαισθησίας που καταμαρτυρείται με θορυβώδη τρόπο αγνοώντας την υπόκοσμη βία της σύγκρουσης και τον ατομικό μηχανισμό επεξηγήσεων που καλό θα είναι αβίαστα να κινήσει ο θεατής από τα πατήματα του έργου χωρίς να του έρχονται όλα στο πιάτο με κραυγαλέο τρόπο.

Η αποστασιοποιημένη καταγραφή αυτής της αιώνιας σύγκρουσης στο στενό οικογενειακό πεδίο των μαχών από την Αναγνωστάκη προϋποθέτει πιστεύω έναν μινιμαλισμό και μια σκηνική αφαίρεση στη σκηνοθετική σύγκρουσης που δεν εξαρτάται από χορευτικές εντάσεις και στιγμιαίους αυτοσχεδιασμούς που υπερτονίζουν σεξουαλικές ορέξεις και ασύνδετους ρυθμούς.
Αυτό το αέναο παιχνίδι των έξι προσώπων στη σκηνή ενίοτε βγάλει μια αίσθηση βαθιάς επικοινωνίας με τη φιγούρα της μάνας να δικαιολογεί απόλυτα την ύπαρξη της που αποδίδεται με υποκριτική ευφυΐα μιας γεμάτης παρουσίας με νόημα που χρωματίζει τις ευαισθησίες της και τις ανασφάλειες της με το γιό που χάνει από το προστατευτικό δίχτυ της. Η Τάνια Τανακλίδου αξιοποιεί έτσι στο ρόλο της πλήρως τα εκφραστικά της μέσα όπως και η Χρύσα Σπηλιώτη σε μια ναζιάρικη εκδοχή αριστοκράτισσας που ομολογεί κάθε κρυμμένη αλήθεια με αδιόρατο κυνισμό ρουφώντας τη ζωή με τις ηδονές της. Η Ηλέκτρα Τσακαλιά στον απαιτητικό ρόλο της Φανής κρατάει με σταθερότητα ακέραιο το βασικό στίγμα του ρόλο ενός κοριτσιού ποτισμένου με το όνειρο να γίνει καλή σύζυγος και μάνα καταπατώντας κάθε αντίσταση του συντρόφου της βάζοντας αυταρχικά τα όρια της σε μια ταξιδιάρα ψυχή.
Καταφέρνει να ακτινοβολεί τον χαρακτήρα του ρόλου με την δύναμη μιας λιτότητας που πείθει απόλυτα σε αντίθεση με την ελλειπή δυναμική των δύο αγοριών του έργου που μέσα στο κλίμα της εφηβικής συμπεριφοράς παράγουν στιγμιαία γνήσιες ευαισθησίας και ονειρικές εικόνες με ελαφρά ανώριμο παίξιμο.
Τελικά η χαμένη ελευθερία προσωποποιείται σε κινησιολογίκες και μουσικές εκτονώσεις και το βάρος ενός κόσμου που δεν αντιμετωπίζει θαρραλέα σκοτώνει την μάνα σ’ ένα ανοιχτό τέλος ενός αστικού δράματος με ζητούμενο την ευτυχία.


Νίκος Θωμόπουλος

Τα στοιχεία της παράστασης

Θέατρο στο 104 Κέντρο Λόγου & Τέχνης
Καλλιδρομίου & Θεμιστοκλέους 104 Εξάρχεια. Τηλ. 210 3826185

Σκηνοθεσία : Έλλη Παπακωνσταντίνου
Σκηνικά -κοστούμια :Φωτεινή Δήμου
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική : Δημήτρης Καμαρωτός
Βοηθός σκηνοθέτη: Αγάπη Γουστένη
Βοηθός σκηνογράφου: Νατάσσα Παπαστεργίου

Παίζουν: Τάνια Τσανακλίδου, Χρύσα Σπηλιώτη,
Μάνος Καρατζογιάννης, Ηλέκτρα Τσακαλία, Νικόλας Στραβοπόδης Τηλέμαχος Μούσας.


Τα τραγούδια που ακούγονται στην παράσταση έγραψε στίχους και μουσική ο Δημήτρης Καμαρωτός.


Ημέρες παραστάσεων : Πέμπτη-Παρασκευή- Σάββατο 9:00μ.μ
Κυριακή 8:00 μ.μ, τιμή εισιτηρίου 22 ευρώ , φοιτ. 17 ευρώ.
Διάρκεια δύο ώρες με διάλειμμα.
Η παράσταση θα παίζεται ως 20/4/2008.

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ

Το www.theaterinfo.gr είναι ένα website αφιερωμένο στο θέατρο. Τα πάντα για το ελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, μια δημιουργία του www.internetinfo.gr.

INTERNETINFO © ΘΕΑΤΡΟ INFO.GR